Κριτική

X-Men: Ημέρες Ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος

Από -

Ταξιδεύοντάς μας σε ένα δυστοπικό μέλλον και στη συνέχεια στο ψυχροπολεμικό και άκρως ψυχεδελικό σκηνικό των ’70s, η νέα μεταλλαγμένη περιπέτεια είναι σίγουρο ότι θα αφήσει ικανοποιημένους τους φαν του υπερηρωικού franchise, με το ψυχαναλυτικής διάθεσης σενάριο και τις καλοστημένες σκηνές δράσης, χωρίς όμως στο τέλος να καταφέρνει να ξεπεράσει τις ετοιματζίδικες ευκολίες του είδους.

Η έβδομη ταινία της υπερ­ηρωικής σειράς ταινιών κρύβει μια μεγάλη επιστροφή, αυτήν του Νεοϋορκέζου σκηνοθέτη Μπράιαν­ Σίνγκερ ύστερα από περίπου μία δεκαετία. Μάλιστα, αυτό το ηχηρό comeback θα αποτελέσει μια πρώτης τάξεως αφορμή για να ενώσουν τις δυνάμεις τους δύο διαφορετικές­ κινηματογραφικές γενιές X-Men ηρώων: αυτή της πρώτης ολοκληρωμένης τριλογίας των «X-Men» (2000), «X-Men 2» (2003) και «X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση» (2006) και η πιο πρόσφατη της επί της οθόνης αναγέννησης της υπερηρωικής παρέας που ξεκίνησε με το «X-Men: Η Πρώτη Γενιά» (2011).
Το σενάριο του Σάιμον Κίνμπεργκ καταφέρνει να γεφυρώσει το κενό ανάμεσα στις δύο κινηματογραφικές περιόδους, μεταφέροντάς μας σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου οι άνθρωποι έχουν στην υπηρεσία τους τους Φύλακες, πανίσχυρα ρομπότ που έχουν εξολοθρεύσει τους περισσότερους μεταλλαγμένους και τους ανθρώπους υποστηρικτές τους. Ο καθηγητής Τσαρλς Εξέβιερ και ο Μαγκνίτο θα προσπαθήσουν από κοινού να σώσουν τους μεταλλαγμένους από την πλήρη εξαφάνιση. Ο Γουλβερίν, λόγω της ικανότητας αυτο-ίασης που διαθέτει είναι ο μοναδικός που μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν και να αλλάξει τον ρου της ιστορίας.

Ξυπνώντας στο καλειδοσκοπικό ντεκόρ του 1973, ο κουλ υπερήρωας θα πρέπει να βρει τους κατά πενήντα χρόνια νεότερους Τσαρλς Εξέβιερ και Μαγκνίτο και να τους πείσει ότι πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να σταματήσουν τον εφευρέτη των θανατηφόρων ρομπότ Μπολίβαρ Τρασκ αλλά και να αποτρέψουν τη Μιστίκ να ολοκληρώσει το αυτοκαταστροφικό σχέδιό της. Χωρίς στην πραγματικότητα να είναι τόσο περίπλοκο όσο... ακούγεται, το σενάριο εκτυλίσσεται στο μεγαλύτερο μέρος του στη δεκαετία του ’70, έχοντας για ακόμη μία φορά κεντρικό χαρακτήρα τον Γουλβερίν – εξαιρετικός και πάλι ο Χιου Τζάκμαν.
Συνδέοντας τα συλλογικά τραύματα­ της αμερικανικής Ιστορίας (δολοφονία Κένεντι, πόλεμος Βιετνάμ) με τα προσωπικά στοιχεία των μεταλλαγμένων ηρώων (ξεχωρίζει η ψυχαναλυτική προσέγγιση του καθηγητή Εξέβιερ), το στόρι ακόμη μιας­ ταινίας των X-Men καταφέρνει να αφήσει γκρίζες ζώνες στη μάχη καλού και κακού, παραθέτοντας προβληματισμούς απέναντι στον υπερπατριωτισμό, στη δύναμη των ενστίκτων, στην ανθρώπινη εμμονή για την επιβολή της τάξης και στον κοινωνικό αποκλεισμό του διαφορετικού. Την ίδια στιγμή ο Μπράιαν Σίνγκερ στήνει συνεχώς μικρού βεληνεκούς μάχες κρατώντας σε εγρήγορση τόσο τους X-Men όσο και τους θεατές – κορυφαία η σκηνή που ο Κουίκσιλβερ αφοπλίζει σε ένα φάνκι σλόου μόσιον τους αστυνομικούς στο Πεντάγωνο. Δυστυχώς όμως το σχηματικό τελευταίο τέταρτο της ταινίας αλλά και το προχειροφτιαγμένο σκηνικό του δυστοπικού μέλλοντος θα προσγειώσουν τις «Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος», μετατρέποντάς τις σε άλλη μία χαμένη χολιγουντιανή υπερηρωική ευκαιρία για κάτι καλύτερο.

ΗΠΑ. 2014. Διάρκεια: 132'. Διανομή: ODEON.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης