Κριτική

Τρέξε!

Από -

Ο Αφρο-αμερικανός Κρις συνοδεύει τη λευκή κοπέλα του Ρόουζ σε ένα σαββατοκύριακο γνωριμίας με τους γονείς της, στο πατρικό τους σπίτι. Το ταξίδι αναψυχής δεν θ’ αργήσει να μετατραπεί σε εφιάλτη σε ένα εμπνευσμένο αντιρατσιστικό horror movie που αποδεικνύεται σεναριακά και κινηματογραφικά θαρραλέο… τουλάχιστον μέχρι το γκροτέσκο φινάλε της.

Όλα ξεκίνησαν ως πλάκα με τον Τραμπ. Ένας εκκεντρικός, φαφλατάς, σεξιστής, ρατσιστής, λαϊκιστής ακροδεξιός με ανεκδιήγητο τσουλούφι διεκδικούσε την προεδρία μετά τον λαοφιλή Μπάρακ Ομπάμα. Τα γελάκια κατέληξαν σε έναν εκλογικό θρίαμβο, ο οποίος μοιάζει με σενάριο τρόμου που γίνεται πραγματικότητα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στο «Τρέξε», ένα πνευματώδες, σαρδόνιο φιλμ που προσεγγίζει το φυλετικό ζήτημα με όρους horror movie. Από την αρχή ο πρωτοεμφανιζόμενος στο σινεμά Τζόρνταν Πιλ, που είναι γνωστός στην Αμερική για την κωμική σειρά «Key & Peele», κάνει σαφές ότι θέλει να εξερευνήσει στην οθόνη –με αρκετή δόση χιούμορ βέβαια– το κατά πόσον ο κινηματογραφικός τρόμος συναντά την εφιαλτική πραγματικότητα...

Αφορμή γι’ αυτήν την κωμικοτραγική εξερεύνηση είναι το ταξίδι γνωριμίας του Αφροαμερικανού Κρις με την οικογένεια της λευκής κοπέλας του Ρόουζ. Ένα συνηθισμένο σαββατοκύριακο με τα πεθερικά αρχίζει να αποκτά σταδιακά τα χαρακτηριστικά θρίλερ στο χλιδάτο σκηνικό μιας πολυτελούς έπαυλης. Οι προοδευτικοί γονείς της Ρόουζ προσπαθούν, ακόμη και με τη μέθοδο της ύπνωσης, να μανιπουλάρουν τον ασυνήθιστο επισκέπτη τους, ενώ το «ψυχρό» προσωπικό που αποτελείται από Αφροαμερικανούς δεν συμμερίζεται τη φιλικότητα του Κρις απέναντί τους. Το κερασάκι στην τούρτα είναι η ετήσια οικογενειακή συνάθροιση, όπου το λευκό σόι θα «επεξεργαστεί» τον ασυνήθιστο επισκέπτη.

Ενώ η εσκεμμένα παραπλανητική πρώτη σεκάνς του φιλμ μοιάζει να κοπιάρει τα τρομο-κλισέ –ένας μασκοφόρος ροπαλοφόρος τσουβαλιάζει το θύμα του σε ένα πορτμπαγκάζ–, τα πράγματα αλλάζουν στη συνέχεια. Ο Τζόρνταν Πιλ δείχνει να είναι βαθύς γνώστης των κανόνων του είδους, καταφέρνοντας με χαρακτηριστική άνεση να τους αναστρέψει, να τους «πειράξει» κι εντέλει να τους νοηματοδοτήσει πολιτικά/πολιτισμικά. Οι λιακάδες στο κτήμα των Άρμιταζ λούζουν με εκτυφλωτικό φως το ρατσιστικό εφιάλτη, την ίδια στιγμή που οι παύσεις και τα απλανή, άνευ πεταρίσματος μάτια των υπηρετών (όταν το αφύσικο γίνεται σκιαχτικό) φτιάχνουν ένα αλλόκοτο και κινηματογραφικά ασυνήθιστο σκηνικό.

Όπου χρειάζεται, το χιούμορ, κυρίως μέσω του «εξ αποστάσεως παρατηρητή» Ροντ, προσφέρει τις απαραίτητες ανάσες στην αφήγηση –η οποία αρκετές φορές φλερτάρει με την υπερβολή–, ενώ ο πρωταγωνιστής Ντάνιελ Καλούγια κρατάει σε υψηλά επίπεδα το volume της έντασης. Όμως στο τελευταίο τέταρτο της ταινίας ο Πιλ προσφέρει ένα γκροτέσκο φινάλε, που ναι μεν εγγράφεται στην ανθολογία της comic horror ανθολογίας, αλλά ταυτόχρονα υποσκελίζει την πρότερη, στιλιστικά πρωτότυπη, εγκεφαλικά υποβλητική και θεματολογικά ακριβή προσέγγιση. Για χάρη του splatter fun, στο τέλος τα εξόφθαλμα νοήματα θα πλυθούν με λουτρά αίματος, μαρκάροντας με αυτόν τον τρόπο τα όρια ενός εκ των κορυφαίων ταινιών τρόμου της δεκαετίας. 

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 113΄. Διανομή: U.I.P.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • MokilokD πριν από 6 μήνες

    Δεν νομιζω η ταινια να εχει να κανει με τον ρατσισμο απεναντι στους μαυρους , αν και αυτο φαινεται σαν πρωτη φαση . Το αντιθετο μαλιστα .