Κριτική

Το Δέντρο και η Κούνια

Από -

Η Ελένη, καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, έρχεται για πασχαλινές διακοπές με τη δεκάχρονη κόρη της στο σπίτι του πατέρα της, όπου θα βρεθεί μπροστά στην αποκάλυψη μιας σειράς επώδυνων οικογενειακών μυστικών. Τρυφερή, απλή και επικεντρωμένη στους χαρακτήρες προσέγγιση μιας πολυδιάστατης κοινωνικής πραγματικότητας, μακριά από νατουραλιστικές ευκολίες και αφηγηματικούς πειραματισμούς.

Με θητεία στη διαφήμιση­ κι έχοντας σκηνοθετήσει μια σειρά από ταινίες μικρού και μεσαίου μήκους («Από Εδώ και Πέρα» ), η σπουδασμένη στην Αγγλία Μαρία Ντούζα κάνει τώρα το ντεμπούτο της (και ως σεναριογράφος ) στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους. Η ιστορία της αφορά το πιο επίκαιρο ίσως πολιτικοκοινωνικό θέμα των ημερών μας, το μεταναστευτικό, το οποίο εκείνη προσεγγίζει με έναν ιδιαίτερα πρωτότυπο για το ελληνικό σινεμά τρόπο.
Μακριά από τη συνήθη ντοκιμαντερίστικη, ρεαλιστική «φωτογράφησή» του σε αστικό φόντο, η Ντούζα επιλέγει να επικεντρωθεί σε ένα οικογενειακό δράμα χαρακτήρων που εξελίσσεται στην επαρχία και οι δια­δρομές των ηρώων του θίγουν αναπόφευκτα το ζήτημα των συνόρων, εσωτερικών κι εξωτερικών, προαιώνιων εμποδίων στην ανθρώπινη επικοινωνία. Ο πρώτος μετανάστης της ιστορίας είναι η Ελένη, η οποία με δική της επιλογή έχει μείνει στο Λονδίνο όπου σπούδασε, φτάνοντας μέχρι την πανεπιστημιακή έδρα της καρδιολογίας. Δυναμική γυναίκα, ακούει με δυσθυμία την πρόταση του συζύγου της Χάρι για μετεγκατάστασή τους στην Κίνα, όπου τον περιμένει μια συμφέρουσα επαγγελματική πρόταση­ (και ακόμη μία μετανάστευση ).
Αποφασίζει να φύγει με τη δεκάχρονη κόρη της για πασχαλινές­ διακοπές στη Βόρεια Ελλάδα και στο σπίτι του πατέρα της Κυριά­κου, με τον οποίο διατηρεί μια απόμακρη σχέση. Εκεί θα θυμηθεί πράγματα από το παρελθόν, όπως τη μητέρα της που έχασε όταν ήταν μικρή, και θα γνωρίσει τη Νίνα, μια μεσήλικη Σέρβα που έχει εγκατασταθεί με την κόρη της Μίρα (ακόμη δύο μετανάστες ) στο σπίτι και βοηθά τον πατέρα της, με τον οποίο συνεννοείται στη μητρική της γλώσσα, καθώς ο Κυριάκος είχε ζήσει ως πρόσφυγας στην Ανατολική Ευρώπη μετά­ τον Εμφύλιο.

Ποια είναι όμως η πραγματική σχέση της μαζί του; Κρατώντας από την αρχή μέχρι­ το τέλος ήπιους, στρωτούς αφηγηματικούς τόνους, οι οποίοι ακολουθούν ένα γραμμικό και προσωποκεντρικό σενάριο, το «Δέντρο και η Κούνια» είναι μια ταινία που μιλά ψύχραιμα για τις δέσμιες των ιστορικών συνθηκών οικογενειακές δομές και τον τρόπο με τον οποίο αυτές καθορίζουν τη ζωή των μελών τους.
Ακόμη κι αν ο μόνος πραγματικά τρισδιάστατος χαρακτήρας του φιλμ είναι η Ελένη (η Μυρτώ Αλικάκη σε μια ισορροπημένη ερμηνεία ), κανείς από το πρωταγωνιστικό τρίο δεν ξεπέφτει στη γραφική σχηματικότητα. Και αν τα πάθη τους δεν φτάνουν ποτέ σε «σημείο βρασμού», οι ήρωες της ταινίας διαθέτουν μια τρυφερή ειλικρίνεια και μια συγκινητική ανθρώπινη διάσταση που δεν συναντάμε συχνά στους καταραμένους losers των περισσότερων ελληνικών φιλμ. Έτσι η πολυδιάστατη αυτή «οδύσσεια δωματίου» σε κερδίζει με τη μετρημένη φιλοδοξία και το διακριτικό κινηματογραφικό άρωμά της, το οποίο όμως εξατμίζεται λίγο γρηγορότερα απ’ όσο θα χρειαζόταν για να μας «μεθύσει».

Ελλάδα 2013. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: STRADA FILMS.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Fopa πριν από 3 χρόνια

    Τρυφερή ταινία με ρεαλιστικό σενάριο και θαυμάσιες ερμηνείες Αξίζει να τη δει κανεις Αναρωτιέμαι γιατί να μη γυρίζονται και αλλες τέτοιες τιμιες και αυθεντικές ταινίες που ψυχογραφουν τη σύγχρονη Ελλαδα

  • Ελένη Κ. πριν από 3 χρόνια

    Ταινία αληθινής τέχνης και εξαιρετικής ευαισθησίας. Με την εξαιρετική φωτογραφία, τις πολύ καλές ερμηνείες, την ειλικρίνεια και την τρυφερότητα του σεναρίου οδηγεί από πολλούς δρόμους στην αυτογνωσία του θεατή κάθε ηλικίας. Μπράβο στη Μ. Ντούζα και σε όλους τους συντελεστές της ταινίας που επενδύουν στην ειλικρίνεια, στην ποιότητα και στην ευαισθησία.

  • Ελένη Θεωνά πριν από 3 χρόνια

    Είμαι παιδί τρίτης γενιάς μεταναστών Καναδάς-Ελλάδα και "ξεριζωμένη και αμεταμφύτευτη".. Σ' ευχαριστώ που μοιράστηκες τόσο γενναιόδωρα ζεστά κι αληθινά συναισθήματα και εικόνες..
    Θέλω να πιστεύω οτι πολλοί άνθρωποι θα δώσουν στον εαυτό τους την ευκαιρία, βλέποντας την ταινία της Μαρίας, να θυμηθούν το περίσσευμα αγάπης που κρύβεται στο DNA του Έλληνα..

  • λενα πριν από 3 χρόνια

    τρυφερή με τους ανθρώπους και την πρόσφατη ιστορία μας ταινία, θέτει το ερώτημα τι μας συγκροτεί, τι μας προσδιορίζει, τι είναι πατρίδα για τον καθένα μας.

  • SphaeraMundi πριν από 3 χρόνια

    Μια ταινία που αξίζει τον κόπο να τη δει κανείς. Καμία σχέση με τις κρυόμπλαστρες φεστιβαλικές Ελληνικές ταινίες, που κάτι ηθοποιοί όλο πόζα περιφέρονται σαν τα πτώματα και που ο βασανισμένος θεατής μπαίνει για να τις δει στο σινεμά στις εννιά, μετά από τρεις ώρες κοιτάει το ρολόι του και η ώρα είναι εννιά και τέταρτο.

    Η ταινία το δέντρο και η κούνια είναι ακριβώς το αντίθετο. Εχει ενδιαφέρον και πλοκή και κυρίως πολύ συναίσθημα. Οι θεατές βγαίνανε δακρυσμένοι. Και καλοί ηθοποιοί. Η Σέρβα του Κουστουρίτσα κα-τα-πλη-κτι-κή.