Κριτική

Solo: A Star Wars Story

Από -

Το εμπορικά μαγικό άγγιγμα της Disney συναντά την εφηβικής κοπής φαντασία του Τζορτζ Λούκας σε ένα απλοϊκά απολαυστικό spin off του «Star Wars» franchise, μια ποπκόρν περιπέτεια που προσθέτει ελάχιστα στη μυθολογία και στους χαρακτήρες του.

Τέσσερις δεκαετίες μετά τη δημιουργία του το «Star Wars» εξελίχτηκε από την ταινία που εκσυγχρόνισε τη mainstream κινηματογραφική επιστημονική φαντασία στο τι σημαίνει υποδειγματικό χολιγουντιανό franchise. Μετά την αδύναμη δεύτερη τριλογία του διαστημικού έπους, η οποία διασώθηκε στα ταμεία αποκλειστικά χάρη στο παντοδύναμο brand name της πρώτης, το πρόσφατο reboot που επιχείρησε η Disney, ιδιοκτήτρια πλέον της Lucasfilms, αποτελεί παράδειγμα άψογου κινηματογραφικού μάρκετινγκ. Σεβασμός στο μύθο και μοδάτος εκσυγχρονισμός στις ιδανικές δόσεις, με το περσινό spin off «Rogue One» να επιβεβαιώνει πανηγυρικά πως η ποπ φαντασία του Τζορτζ Λούκας δεν έχει χάσει τίποτε από τη λαϊκή δυναμική της.

Γι’ αυτό και κάθε ταινία που αντλεί από τη μυθολογία της πρέπει να υπηρετεί αυστηρά ορισμένα­ στάνταρ, στα οποία η υπεύθυνη παραγωγός του franchise Κάθλιν Κένεντι δεν κάνει την παραμικρή υποχώρηση. Έτσι, όταν οι αρχικοί­ σκηνοθέτες του δεύτερου spin off «Solo: A Star Wars Story» Φιλ Λορντ και Κρις Μίλερ («21 Jump Street», «Η Ταινία LEGO») προσπάθησαν να δώσουν έναν πιο προσωπικό, νεωτερικό και χιουμοριστικό τόνο στην ταινία, ήρθαν σε ευθεία­ σύγκρουση με την Κένεντι και τον σεναριογράφο Λόρενς Κάσνταν («Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται», «Η Επιστροφή των Τζεντάι», «Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει») και αντικαταστάθηκαν στη μέση των γυρισμάτων από τον οσκαρικό και ιδανικό διεκπεραιωτή Ρον Χάουαρντ («Ένας Υπέροχος Άνθρωπος», «Απόλλων 13», «Κώδικας Da Vinci»).

Υπάρχει διαφορά άραγε ανάμεσα στο κινηματογραφικό όραμα του Χάουαρντ, του Γκάρεθ Έντουαρντς («Rogue One») ή του Ρίαν Τζόνσον­ («Οι Τελευταίοι Τζεντάι»); Η συνταγή αναδεικνύεται κάθε φορά ισχυρότερη από τους υπαλλήλους-εκτελεστές της, ακριβώς όπως συμβαίνει κι εδώ, σε μια φαντασμαγορική, απλοϊκά απολαυστική και προσεγμένη στη λεπτομέρειά της sci-fi περιπέτεια, στην οποία συναντάμε τον νεαρό Χαν Σόλο (επιτυχημένη η πρωταγωνιστική επιλογή του Άλντεν Έρενραϊχ), έναν τολμηρό καταφερτζή που –για τον έρωτα της Κίρα– τα βάζει με την αρχικακοποιό του πλανήτη του, κατατάσσεται και λιποτακτεί από τον αυτοκρατορικό στρατό και τελικά γίνεται μέλος μιας ομάδας παρανόμων με απώτερο σκοπό να επιστρέψει στην αγαπημένη του.

Πολλές εκπλήξεις τον περιμένουν, φυσικά, στην πορεία και σε αυτό το εστιασμένο στη δράση διαστημικό γουέστερν (κορυφαία σκηνή αυτή με τη ληστεία στο κινούμενο τρένο), στο οποίο –ανάμεσα σε διασκεδαστικές και θανάσιμες μονομαχίες, απρόσμενες αλλαγές στρατοπέδων, γραφικούς γαλαξιακούς κατοίκους και στις προγραμματισμένες ανατροπές της πλοκής, αλλά χωρίς στην πραγματικότητα να μαθαίνουμε κάτι ουσιαστικά καινούργιο γι’ αυτόν ως χαρακτήρα– βλέπουμε πώς ο Χαν Σόλο γνώρισε τους Τσιουμπάκα και Λάντο Καρλίσιαν, απέκτησε το Millennium Falcon κι έγινε ο πιο cool πειρατής ενός πολύ, πολύ μακρινού και άλλο τόσο κινηματογραφικά γνώριμου γαλαξία.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 135΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης