Κριτική

Σινεμά ο Παράδεισος

Από -

Η απόλυτη ωδή στην 7η τέχνη και την ιερότητα της κινηματογραφικής αίθουσας, ένα νοσταλγικό παραμύθι για την ενηλικίωση και τα απωθημένα του παρελθόντος, που απέσπασε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Στη μεταπολεμική Ιταλία ένας κινηματογράφος αποτελεί το σημείο αναφοράς ενός χωριού της Σικελίας. Εκεί ξημεροβραδιάζεται ο μικρός Σαλβατόρε, δίπλα στον μηχανικό προβολής Αλφρέντο με τον οποίο δημιουργεί μια πατρική σχέση τόσο καθοριστική για εκείνον όσο και οι ταινίες που παρακολουθεί μαζί του. Όταν, μεσήλικος πια και διάσημος σκηνοθέτης, μαθαίνει για τον θάνατο του Αλφρέντο, παρακολουθούμε τις αναμνήσεις του μέσω φλας μπακ.

Το βραβευμένο με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας φιλμ του Τζουζέπε Τορνατόρε (εδώ μόλις στη δεύτερη δουλειά του) είναι η απόλυτη ωδή στη δύναμη της 7ης τέχνης και της κινηματογραφικής αίθουσας. Το σινεμά απεικονίζεται ως μια απελευθερωτική διαδικασία κατά την οποία σκληροτράχηλοι άντρες δεν φοβούνται να κλάψουν με μια ρομαντική ιστορία, απαλύνοντας για λίγο τις πληγές τους. Στην ουσία όμως η αυτοβιογραφική ιστορία του Τορνατόρε αφηγείται ένα συγκινητικό, νοσταλγικό παραμύθι για την ενηλικίωση και τα απωθημένα του παρελθόντος, το οποίο ακόμη και στις στιγμές που είναι πιο μελοδραματικό από ό,τι χρειάζεται δεν παύει να λειτουργεί ευεργετικά και να πυροδοτεί το συναίσθημα – με τη βοήθεια και του μαέστρου Ένιο Μορικόνε στη μουσική.

Ιταλία, Γαλλία. 1988. Διάρκεια: 125΄. Διανομή: ODEON.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης