Κριτική

Raw

Από -

Κανιβαλισμός, ενηλικίωση, τρόμος και χιούμορ διασταυρώνονται σε ένα οπτικά εντυπωσιακό και θεματικά τολμηρό θρίλερ, το οποίο βραβεύτηκε από τους κριτικούς στο Φεστιβάλ Κανών.

Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού­ είναι οι ταινίες που φλερτάρουν με τον τρόμο και κατορθώνουν κάθε χρόνο να φτάσουν στο Φεστιβάλ Κανών. Το «Raw» όμως όχι μόνο συμμετείχε πέρυσι στην Εβδομάδα Κριτικής, αλλά κατάφερε και να αποσπάσει το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών ως η καλύτερη ταινία όλων των παράλληλων τμημάτων της διοργάνωσης. Πράγμα που σημαίνει­ πως το ντεμπούτο της Γαλλίδας Ζουλιά Ντικουρνό είναι κάτι παραπάνω από απλή επίδειξη αφηγηματικών ικανοτήτων, στόχος που όταν επιτευχθεί ικανοποιεί απόλυτα σχεδόν όλους τους πρωτάρηδες σκηνοθέτες του δημοφιλούς κινηματογραφικού είδους.

Η ωμότητα του (ελληνικού αγγλόφωνου) τίτλου έχει να κάνει με το σοκ της κρεατοφαγίας, το οποίο η ορκισμένη χορτοφάγος Ζιστίν θα βιώσει αρχικά με τραυματικό τρόπο. Εσωστρεφής και μετρημένη, η νεαρή κοπέλα θα βρεθεί έξω από τα νερά της όταν μετακομίσει από το σπίτι των γονιών της στην εστία της κτηνιατρικής σχολής όπου πρόκειται να σπουδάσει. Το ότι η μεγαλύτερη αδερφή της φοιτά ήδη εκεί δεν θα τη βοηθήσει ιδιαίτερα, καθώς ήδη από την πρώτη ημέρα θα αντιμετωπίσει το ομαδικό bulling των μεγαλύτερων σπουδαστών προς τους νεοφερμένους, ενώ το επόμενο πρωί θα υποχρεωθεί να δοκιμάσει ωμό κρέας και θα μπουγελωθεί με αίμα­. Πρόκειται για μια σειρά από τελετές­ «μύησης» οι οποίες συνηθίζονται στα φοιτητικά campus και η Ζουλιά Ντικουρνό χρησιμοποιεί ως παραβολές της μυητικής γνωριμίας της ηρωίδας με έναν παράξενο και γοητευτικά επικίνδυνο κόσμο, αυτόν των ενηλίκων.

Οι περιπέτειες της παρθένας και αθώας Ζιστίν παραπέμπουν αρχικά στον Μαρκήσιο ντε Σαντ, περνούν όμως από πολλές λογοτεχνικές σελίδες και ακόμη περισσότερα κινηματογραφικά καρέ μέχρι να φτάσουν στο «Raw», στο οποίο κυριαρχεί μια έντονα σαρκική διάθεση. Η σεξουαλική ταυτότητα, οι αδερφικοί δεσμοί, οι κοινωνικές τάξεις, το ποθητό και το απαγορευμένο παίρνουν εδώ μια ονειρική, εφιαλτική όσο και καθαρά σωματική διάσταση, με την πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα να επιδεικνύει θαυμαστή αφηγηματική αυτοπεποίθηση.

Πρώτα με τη δημιουργία ενός άχρονου, «δυστοπικού» περιβάλλοντος βγαλμένου από τα ψυχεδελικά ’70s, κατόπιν με την επιλογή ενός ριψοκίνδυνου θέματος το οποίο δεν φοβάται να σπρώξει μέχρι τα ρεαλιστικά και αλληγορικά του όρια και, τέλος, με μια κινηματογραφική προσέγγιση που βουτάει τα κλισέ της κολεγιακής κομεντί στο απολαυστικό gore κι εμπλουτίζει το «Κάρι» με τις εμμονές του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (ανάλογο και το «πειραγμένο» σάουντρακ του Βρετανού Τζιμ Γουίλιαμς). Οι ιδέες και οι εικόνες του Καναδού δημιουργού, άλλωστε, αποτελούν και τη σαφέστερη αναφορά αυτού του πρωτότυπου θρίλερ, που αναμετράται αντικομφορμιστικά με την ιδέα της μετάλλαξης παίζοντας «διασκεδαστικά» με το χιούμορ, την αγωνία και τον καθαρό τρόμο (δύο θεατές λιποθύμησαν στη μεταμεσονύχτια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Τορόντο).

Γαλλία, Βέλγιο. 2016. Διάρκεια: 99΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης