Κριτική

Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Σύγκρουση

Από -

Υπό την ηγεσία ενός αδίστακτου συνταγματάρχη οι άνθρωποι εξοντώνουν αμείλικτα τους πιθήκους, οι οποίοι έχουν καταφύγει στα βουνά με αρχηγό τον Σίζαρ. Ο τελευταίος αναζητά τη συμφιλίωση, αλλά οι αποτρόπαιες πράξεις του συνταγματάρχη θα του αλλάξουν ριζικά τα σχέδια, στο δεύτερο σίκουελ ενός ενήλικου χολιγουντιανού franchise, το οποίο χειρίζεται επιδέξια το δράμα, την επιστημονική φαντασία και τα εφέ ενός θεαματικού μπλοκμπάστερ.

Ταινία την ταινία, γίνεται ηλίου φαεινότερον πως οι καλές ιδέες εμφανίζονται όλο και σπανιότερα στα κεφάλια των χολιγουντιανών παραγωγών και σεναριογράφων, οι οποίοι ανακυκλώνουν μετά μανίας και μέχρι πλήρους εξάντλησης κάθε εμπορικό κινηματογραφικό αγαθό – από χαρακτήρα και ιστορία μέχρι ταινία και ολόκληρη μυθολογία. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι το franchise του «Πλανήτη των Πιθήκων», το οποίο ξεκίνησε το 1968 ως εμβληματική στιγμή της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας και γέννησε τέσσερα σίκουελ (1970-73) και δυο τηλεοπτικές σειρές, για να επανέλθει ως ριμέικ (2001) και το 2011 ως reboot («Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση» του Ρούπερτ Γουάιατ).

Αν και πολλά διαφορετικά δημιουργικά χέρια –από παραγωγούς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες– έπλασαν το βασισμένο στον ανταγωνισμό του Ψυχρού Πολέμου κόσμο του «Πλανήτη των Πιθήκων», αυτός ευτύχησε να παραμείνει απ’ αρχής μέχρι και σήμερα στην ενήλικη και σκεπτόμενη πλευρά του χολιγουντιανού entertainment. Η «Σύγκρουση», μάλιστα, αποτελεί την καλύτερη κινηματογραφική στιγμή του «δεύτερου κύκλου» του, φανερώνοντας πόσο μεράκι έχει επενδύσει σ’ αυτήν ο Ματ Ριβς. Ανεξάρτητος δημιουργός («Ραντεβού Μετά την Κηδεία», 1996) που έγραψε σενάριο για τον Τζέιμς Γκρέι («Σε Επικίνδυνη Τροχιά») και πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του αφηγηματικού δεξιοτέχνη («Cloverfield», «Άσε το Κακό να Μπει»), ο 51χρονος Νεοϋορκέζος ανέλαβε το franchise του «Πλανήτη…» πρώτα σκηνοθετικά («Η Αυγή», 2014) και στη «Σύγκρουση» και σεναριακά.

Η τελευταία ταινία βρίσκει τους πιθήκους να έχουν καταφύγει στα βουνά, καταδιωκόμενοι από το στρατό των ανθρώπων, του οποίου ηγείται ένας αδίστακτος συνταγματάρχης. Ο Σίζαρ προσπαθεί να πετύχει ανακωχή μαζί του, αλλά μια φονική επίθεση του ίδιου του συνταγματάρχη στον καταυλισμό των πιθήκων κάνει την αντιπαράθεση των δυο ηγετών θέμα προσωπικό, με τον Σίζαρ να αναζητά τον εχθρό του στον Βορρά με αποκλειστικό σκοπό την εκδίκηση.

Από την πρώτη σκηνή, η οποία παραπέμπει άμεσα στον πόλεμο του Βιετνάμ, μέχρι την αμερικανική σημαία και τα γκράφιτι με τις λέξεις «Ιστορία» και «Ape-pocalypse Now», η πολεμική φαντασία του Ματ Ριβς πατάει με το ένα πόδι στο mainstream θέαμα και με το άλλο σε μια αλληγορία πάνω στη διαχείριση της εξουσίας, την αντιπαράθεση με τον Άλλο και φυσικά τον πολιτικό «εμφύλιο» πόλεμο που βιώνουν οι ΗΠΑ, μοτίβο που συναντάμε όλο και συχνότερα σε διάφορες παραλλαγές στο σύγχρονο αμερικανικό σινεμά. Το σενάριο, αν και όχι ακριβώς αδιάτρητο, υποστηρίζει τους δραματικούς τόνους, η σκοτεινή αισθητική της ταινίας υποβάλλει μια πεσιμιστική αίσθηση και ο Ριβς κάνει διαρκώς αναφορές σε ιστορικές και κινηματογραφικές μνήμες (από το Ολοκαύτωμα ως τον «Σπάρτακο»), με τον Άντι Σέρκις να εντυπωσιάζει, αναδεικνύοντας με την ερμηνεία του τον Σίζαρ σε κανονικό… σαιξπηρικό ήρωα.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 142΄. Διανομή: ODEON.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης