Κριτική

Ο Ήλιος του Μεσονυχτίου

Από -

Διαφημιστικής αισθητικής, ακίνδυνο λαβ στόρι στο οποίο απουσιάζει κάθε ίχνος ατμόσφαιρας και ρεαλισμού, με τη σπάνια ασθένεια της ηρωίδας να χρησιμοποιείται εκβιαστικά και καθόλου πειστικά.

Η χρήση μιας ανίατης ασθένειας ως αξεπέραστου εμποδίου σε μια ερωτική σχέση είναι συχνή στις αισθηματικές ταινίες και τέτοια είναι η περίπτωση αυτού του ριμέικ του ιαπωνικού «Midnight Sun» (2006) του Νοριχίρο Κοϊζούμι. Στην αμερικανική βερσιόν του, λοιπόν, η νεαρή Κέιτ ζει κλεισμένη στο δωμάτιό της καθώς πάσχει από μελαγχρωματική ξηροδερμία, εξαιτίας της οποίας πρέπει να αποφεύγει την έκθεση στον ήλιο, δια­φορετικά κινδυνεύει η ζωή της. Τα έντονα συναισθήματα που νιώθει για τον γείτονά της Τσάρλι την ωθούν να ρισκάρει τη ζωή της. Ο Σκοτ Σπιρ σκηνοθετεί ένα διαφημιστικής αισθητικής ακίνδυνο λαβ στόρι από το οποίο απουσιάζει κάθε ίχνος ατμόσφαιρας και ρεαλισμού, με ήρωες δύο προσχηματικά γραμμένους χαρακτήρες. Η ασθένεια της ηρωίδας, δε, χρησιμοποιείται εκβιαστικά για να υπερτονιστεί η θυσία της για τον έρωτα, με τρόπο υπερβολικό και καθόλου πειστικό, αφού όσοι πάσχουν στην πραγματικότητα από τη νόσο δεν μοιάζουν στο ελάχιστο με τη φωτογενή Μπέλα Θορν. 

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 91΄. Διανομή: ODEON.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης