Συνέντευξη

Ο Γκιγιόμ Κανέ μας εξηγεί πώς «τόλμησε να μεγαλώσει»

Από -

Ο Γάλλος δημιουργός πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί τον εαυτό του στην ταινία «Μεγάλωσε αν Τολμάς», μια τολμηρή και αυτοσαρκαστική παρατήρηση της σχέσης διασημότητας και προσωπικής ζωής.

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την τελευταία ταινία σου και αναρωτιόμουν τι σε ενέπνευσε να γυρίσεις το «Μεγάλωσε αν Τολμάς».
Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης­ η νεαρή δημοσιογράφος μου είπε πως δεν είμαι αρκετά «rock ’n’ roll». Ότι πια έχω μια ήσυχη ζωή συγκριτικά με το παρελθόν. Αρχικά δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Τότε ξεκίνησε να περιγράφει τη ζωή μου με έναν τρόπο που δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα, αποδεικνύοντας πως δεν γνώριζε καθόλου ποιος είμαι και τι κάνω. Έτσι σκέφτηκα πως θα είχε ενδιαφέρον να φτιάξω κάτι αναφορικά με εμένα, ώστε έπειτα από τόσα χρόνια που ο κόσμος πιστεύει πως ξέρει ακριβώς τη ζωή και τη σχέση μου με τη Μαριόν Κοτιγιάρ­ να πω τα πράματα από τη δική μου πλευρά. Εκείνη ήταν η στιγμή που ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία για τον τρόπο που σε αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι, την εικόνα που αναπαράγουν για εσένα και κατ’ επέκτασιν για την εμμονή κάποιων να προσπαθούν να μείνουν για πάντα νέοι.

Σε ποιο βαθμό λοιπόν είναι αυτοβιογραφική η ταινία; Διότι υπάρχουν ορισμένα ευφυή αυτοσαρκαστικά σημεία, που είναι παρμένα αυτούσια από την πραγματικότητα.
Πολλά πράγματα στην ταινία είναι αληθινά και άλλα δεν είναι. Έπαιξα με αυτά τα δύο στοιχεία και τα έμπλεξα στην αφήγηση. Εξάλλου, πολλά από όσα βλέπουμε σήμερα είναι ψεύτικα. Ακόμη κι αν κάτι είναι πραγματικότητα, θα υπάρξουν πολλοί που θα το αμφισβητήσουν. Ό,τι κι αν πεις στον κόσμο, ό,τι κι αν τους δείξεις, εκείνοι θα πιστέψουν αυτά που θέλουν. Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις. Ήθελα να εκφράσω αυτό το παράδοξο στην ταινία.

Εκτίθεσαι σε απόλυτο βαθμό στο φιλμ –σκηνοθετείς και πρωταγωνιστείς– τόσο στα κωμικά μέρη όσο και στα δραματικά. Πώς κράτησες την ισορροπία ­μεταξύ τους;
Δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα, το αποτέλεσμα ήταν πηγαίο, προέκυψε καθώς έγραφα το σενάριο. Ήξερα όμως εκ των προτέρων πως ήθελα το δεύτερο μέρος της ταινίας να έχει ένα μήνυμα. Μου άρεσε η ιδέα πως έπειτα από ένα διασκεδαστικό πρώτο κομμάτι, στο οποίο ο θεατής θα βλέπει τη ζωή μου σαν κάποιου είδους reality, θα ακολουθεί ένα τελείως μυθοπλαστικό μέρος. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα το τέλος της ταινίας να λέει: «Σταματήστε να πιστεύετε όσα σας λένε».

Μια κατά κάποιον τρόπο υπενθύμιση πως ακόμη κι ένας διάσημος έχει προσωπική ζωή.
Ακριβώς! Χρειάζεται να βρεις ένα μηχανισμό που να σε προστατεύει έτσι ώστε να κρατάς αυτά που θες αποκλειστικά για τον εαυτό σου και να έχεις μια όσο το δυνατόν κανονική ζωή. Δεν γίνεται να είναι η καθημερινότητά σου προσβάσιμη στον καθέναν διαρκώς.
Ο ήρωας της ταινίας χρησιμοποιείται σαν την ατραξιόν ενός σόου, που έχει πλάκα στην αρχή αλλά προοδευτικά αποκτάει διαστάσεις εφιάλτη. Εσύ ο ίδιος «μεταμορφώνεσαι» σε αυτήν τη μετάβαση. Ήθελα με σιγουριά να φανεί τι σκεφτόμουν με αυτήν την ταινία και χρειαζόμουν έναν ηχηρό τρόπο για να το καταφέρω, κάτι που πιστεύω ότι πέτυχε.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης