Κριτική

Νυκτόβια Πλάσματα

Από -

Στιλπνό, πολυεπίπεδο όσο και μελαγχολικά ωραιοπαθές δράμα που φλερτάρει με το θρίλερ και είναι υποψήφιο για τρεις Χρυσές Σφαίρες. Υπερβολικά εγκεφαλικό και δύσκαμπτο, αν και διαθέτει πληθώρα ιδεών και κινηματογραφικών αρετών.

Όπως απέδειξε και με την πρώτη ταινία του, το «Ένας Άνδρας Μόνος», ο εμβληματικός ντιζάινερ και σχεδιαστής μόδας Τομ Φορντ αναζητά ως σκηνοθέτης πολύ περισσότερα από μερικές απλώς ωραίες εικόνες. Μάλιστα, η ομορφιά που υπάρχει πάντα στα πλάνα του είναι εύθραυστη και φευγαλέα, κρύβοντας πίσω της μια μελαγχολία διάψευσης την οποία κουβαλούν όλοι οι ήρωές του. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει­ και στα «Νυκτόβια Πλάσματα», ένα πολυεπίπεδο δραματικό (ή σατιρικό;) θρίλερ υποψήφιο για τρεις Χρυσές Σφαίρες, που δια­σκευάζει σεναριακά το μυθιστόρημα «Tony and Susan» του Όστιν Ράιτ. Σε αυτό η Σούζαν, μια ευκατάστατη αλλά παγιδευμένη σε ένα δυστυχισμένο γάμο επιμελήτρια εκθέσεων ζωγραφικής στο Λος Άντζελες, λαμβάνει το αδημοσίευτο βιβλίο του πρώην άντρα της τον οποίο έχει να δει χρόνια. Διαβάζοντάς το, αρχίζει να παρασύρεται σε έναν απειλητικό μα γοητευτικό εφιάλτη που εξελίσσεται στο Δυτικό Τέξας, όπου μια οικογένεια πέφτει θύμα των βίαιων διαθέσεων μιας ομάδας αλητών.

Αν και σε πρώτο επίπεδο τίποτα­ δεν συνδέει τις δύο παράλληλες­ ιστορίες, ο Φορντ δουλεύει­ αντιστικτικά και παραλληλίζει δύο διαφορετικούς κόσμους. Την αστική, σοφιστικέ Αμερική της Δυτικής Ακτής κι εκείνη­ του αγροτικού Νότου. Μαζί τους φέρνει σε διαρκή αντιπαράθεση την ομορφιά με την ασχήμια, το φως με το σκοτάδι, τον πλούτο με την εξαθλίωση και, τέλος, τον πολιτισμό (ως εξευγενισμένη, αλλά άδεια από πάθη συμπεριφορά) με τους νόμους μιας κοινωνίας όπου επικρατούν τα ένστικτα, το δίκαιο του αίματος και ο νόμος του ισχυρού.

Πάντα στιλιζαρισμένος σκηνοθετικά, είναι γεμάτος ιδέες κι ευφυείς λεπτομέρειες (από τη σκηνογραφική χρήση των χρωμάτων μέχρι το μοντάρισμα «παραπληρωματικών» πλάνων), δουλεύοντας ακόμη και υφολογικά σε διπλό ταμπλό – δράμα και σάτιρα, ψυχολογική μελέτη και καθαρό θρίλερ. Υπερβολικά εγκεφαλικός και δύσκαμπτος όμως, αποδεικνύεται περίπλοκος τη μια στιγμή και απλοϊκός την επόμενη, δεν μπορεί να συνδέσει όλα τα επιμέρους σε ένα στιβαρό, ρέον κινηματογραφικό σύνολο, αλλά ούτε και να απαλλαγεί από την ωραιοπαθή μελαγχολία-σήμα κατατεθέν τού «Ένας Άνδρας Μόνος».

ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: UIP.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • ΑΝΤΩΝΗΣ πριν από 4 μήνες

    Αν και δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με την προηγούμενη ταινία του (Ένας άνδρας μόνος) κι αυτή η ταινία του Τομ Φόρντ είναι εξαιρετική, με σπουδαίες ερμηνείες και μία μουσική επένδυση, που αναδεικνύει την ταινία. Αξίζει κανείς να τη δει το δίχως άλλο !

  • Maria πριν από 9 μήνες

    Δεν μου άρεσε καθόλου δεν καταβάλει τίποτα και το τέλος ήταν απεσιο