Κριτική

Molly’s Game

Από -

Αληθινή ιστορία μιας σκορσεζικής ηρωίδας, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον καταιγιστικό, σαρκαστικότατο, αλλά υπερβολικά επεξηγηματικό και συγκαταβατικό Άαρον Σόρκιν (Όσκαρ σεναρίου για το «Social Network»).

O 56χρονος Άαρον Σόρκιν θεωρείται ένας από τους κορυφαίους «γραφιάδες» της σύγχρονης showbiz, γεμάτος θεατρικές («A few good men»), τηλεοπτικές («Δυτική πτέρυγα») και κινηματογραφικές (Όσκαρ για τα «Social Network», «Moneyball», «Steve Jobs») επιτυχίες. Οι σταθερές αναφορές του είναι οι αληθινές ιστορίες, η πολιτική, το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου, η ψυχανάλυση και οι δυναμικοί χαρακτήρες που δοκιμάζουν τα όριά τους, με τα σενάριά του να ξεχωρίζουν για το σπινθηροβόλο διάλογο και τη μη γραμμική χρονικά εξέλιξή τους. Όλα αυτά που συναντάμε και στο «Molly’s Game» δηλαδή, την αληθινή ιστορία της Μόλι Μπλουμ, για την οποία ο Σόρκιν περνάει για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα.

Κόρη πανεπιστημιακού καθηγητή ψυχολογίας, η Μπλουμ ήταν μια σπουδαία σκιέρ, που όμως απέτυχε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετακομίζοντας στο Λος Άντζελες, έπιασε δουλειά ως βοηθός ενός διοργανωτή παιχνιδιών πόκερ για πλούσιους και διάσημους. Παρακάμπτοντάς τον, γρήγορα ανέλαβε η ίδια το μάνατζμεντ της εξαιρετικά προσοδοφόρας επιχείρησης, στα τραπέζια της οποίας ακουμπούσαν εβδομαδιαίως εκατομμύρια επιχειρηματίες, ράπερ, αθλητές και σταρ του Χόλιγουντ.

Ξεκινώντας από τη σύλληψη της Μπλουμ από το FBI το 2013 και πηγαίνοντας μπρος πίσω στο χρόνο, το φιλμ αφηγείται την ιλιγγιώδη άνοδό της και ταυτόχρονα την προσπάθειά της να απαλλαγεί από τις κακουργηματικές κατηγορίες, ανάμεσά τους και αυτή για συνεργασία με τη ρώσικη μαφία. Όπως κάθε δουλειά του Σόρκιν έτσι και αυτή διαθέτει καλοστημένη πλοκή και κοφτερούς­ διαλόγους, με την υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα­ –όπως και το σενάριο– Τζέσικα­ Τσαστέιν να είναι­ εντυπωσιακή­ ως η σκορσεζική­ ηρωίδα ακόμη­ ενός απατηλού success story.

Η ματαιοδοξία ενός κόσμου εθισμένου στο εύκολο κέρδος αναδεικνύεται γλαφυρά, τα διαπλεκόμενα παιχνίδια εξουσίας που σπρώχνουν τον τροχό της καπιταλιστικής ευφορίας θίγονται εύστοχα, αλλά, αντί να υιοθετήσει μια πιο έμμεση, δια­κριτική και... σκορσεζική αναφορά σε όλα αυτά, ο Σόρκιν ολοκληρώνει τη διαδρομή της ηρωίδας με υπερβολικά επεξηγηματικό (η πατρική ψυχανάλυση στο παγκάκι) και συγκαταβατικό τρόπο, ο οποίος αφήνει μια χολιγουντιανά­ προβλέψιμη, αντί για μια πικρά σαρκαστική επίγευση.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 140΄. Διανομή: TANWEER.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης