Κριτική

μητέρα!

Από -

Πολανσκικό και βιβλικά αλληγορικό θρίλερ που θέλει απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει, σχολιάζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανή φιλοσοφική ιδέα από… καταβολής κόσμου. Από ένα σημείο και μετά παραδίνεται αναπόφευκτα στο γκροτέσκο, συνεχίζει όμως με σπασμένα τα φρένα…

Από τους πλέον ανήσυχους και ταυτόχρονα διχαστικούς για κοινό και κριτικούς σύγχρονους κινηματογραφικούς δημιουργούς, ο Ντάρεν Αρονόφσκι («π», «Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο», «Μαύρος Κύκνος») αφήνει στην άκρη τη Βίβλο («Νώε») κι επιστρέφει στα γνώριμα θρίλερ του, από τα οποία ποτέ δεν λείπουν οι βιβλικές αναφορές. Στη «μητέρα!» ειδικά μάλλον περισσεύουν, καθώς η τελευταία του ταινία δεν είναι παρά μια τεράστια, άμετρη αλληγορία που ξεκινά από τη σχέση Δημιουργού (άκαρδο αρσενικό) και δημιουργήματος (συναισθηματικό θηλυκό) και προχωρά ξεφυλλίζοντας όλη την Παλαιά Διαθήκη. Στο κέντρο της στέκουν Εκείνος και η Μητέρα (όπως αναφέρονται στους τίτλους), ένας ποιητής και η αρκετά νεότερη σε ηλικία σύζυγός του, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι σε ένα τεράστιο σπίτι στην εξοχή. Μέχρι που κάποιο βράδυ φτάνει εκεί, απρόσκλητος, ένας περαστικός, ο οποίος ανοίγει την πόρτα του μικρόκοσμού τους στον έξω κόσμο.

Ήδη από τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνουμε πως ο ρεαλισμός έχει προ πολλού αποχωρήσει από αυτήν την πολανσκικής ατμόσφαιρας ιστορία ψυχολογικού τρόμου, όπου –όπως και στον πιο συγκρατημένο «Μαύρο Κύκνο»– όλα υπονοούν, μέχρι που αρχίζουν να κραυγάζουν, ότι αυτό που παρακολουθούμε δεν υπακούει στους νόμους της αυστηρής λογικής. Πρόκειται για έναν εφιάλτη; Για κάτι το οποίο συμβαίνει σε μια παράλληλη πραγματικότητα; Για μια παραβολή όπου οι ιδέες είναι δραματικά σημαντικότερες από τα γεγονότα; Όλα μαζί και τίποτε ακριβώς από όλα αυτά, η «μητέρα!» υποβάλλει μιαν αίσθηση υπαρξιακού άγχους και μεταφυσικής αγωνίας με τον τρόπο του «Αντίχριστου», του «Εξολοθρευτή «Αγγέλου» και του «Μωρού της Ρόζμαρι» ταυτοχρόνως!

Με μια επιθετική σκηνοθετική βιρτουοζιτέ κι ένα σενάριο το οποίο φορτώνει διαρκώς αλληγορικές υπερβολές, προσπαθεί απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει, σχολιάζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανή φιλοσοφική ιδέα από… καταβολής κόσμου. Πομπώδης και αμετροεπής, από ένα σημείο και μετά παραδίνεται ολοκληρωτικά στο γκροτέσκο, όμως συνεχίζει με σπασμένα τα φρένα μέχρι το ανυπόφορο, κάνοντας το «Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο» να μοιάζει μπροστά του με ταινία του Μάικ Λι.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 121΄. Διανομή: UIP.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Ladas george πριν από 25 ημέρες

    Χαμένος χρόνος απλά ξεκάθαρα και κυριολεκτικά

  • siberian πριν από 1 μήνες

    Τι να μας πει και ο Ντάρεν Αρονόφσκι..Πάω να δω το ουζερί Τσιτσάνη που το φιλοθεάμον κοινό το βαθμολόγησε με 4 αστέρια.Μπορεί να μου ανοίξει και η όρεξη για κανα χταποδάκι.

  • matinangel πριν από 2 μήνες

    Τα επαναλαμβανόμενα συνεχή πλάνα της Λόρενς ήταν άκρως κουραστικά, ειδικά όταν αυτά δεν είχαν και να προσφέρουν τίποτα το ιδιαίτερο εκφραστικά. Επειδή την "χαλβάδιαζε" ο σκηνοθέτης την ηθοποιά, αυτό δε μας αφορά και τι φταίμε εμείς δηλαδή. Ο "Μαύρος Κύκνος" ήταν πολύ ανώτερο έργο.

  • persona κράτα πριν από 2 μήνες

    Παιρνουμε εναμισυ κιλο γκοντάρ, απ τον παλιό, τον σνιφαρισμένο Τον χτυπαμε μ ενα κοπανο μεχρι ν ασπρισει λιγο( κοπανο απλο, καθημερινο, της διπλανης πορτας πες) Τον αφηνουμε να ξεκουραστει σε θερμοκρασια δωματιου τιμ μπάρτον μετα που χωρισε απ την Έλενα και ζυμωνουμε Στη ζυμωση πασπαλιζουμε με τα σος της ιστοριας της τεχνης απο ιδιωτικο κολλεγιο αθηνων, μαζι με βιβλο, προσθετουμε ψιλοκομμενο εφιαλτη μεθυσμενου μεσηλικου λούζερ πρωην γκομενου σχολειου νυν μπυροκοιλια με κιτρινα δαχτυλα και περιμενουμε Αν δε δουμε αντιδραση αμεση περναμε απο ψαγμενα στεκια και δανειζομαστε δυο τρεις τριχες απο δηθεν σινεφιλ δηθεν πρωτοπορο γλυφτη του συστηματος και προσθετουμε φωναζοντας " ο χριστος κι η παναγια!"

  • Αλέξης πριν από 2 μήνες

    Θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει την ταινία γιατί δεν την κατάλαβα ακριβώς. Ευχαριστώ.

  • Krakow πριν από 2 μήνες

    Καμιά αντίρρηση ότι είναι ικανός σκηνοθέτης κι αυτό φαίνεται ακόμη μια φορά απ'αυτή την ταινία. Όσο για τους ηθοποιούς, εξαιρετικοί. Φυσικά και δεν είναι(όπως έχει χαρακτηριστεί) horror film. Είναι πολλά (άλλα) πράγματα μαζί. Εκεί νομίζω ότι το έχει παρακάνει. Εάν πρέπει μια ταινία να έχει άπειρους συμβολισμούς, φανερούς και μη, αλληγορίες, μεταφορές, πολλές αναγνώσεις και διχασμό κριτικών και θεατών για να θεωρηθεί μεγάλη ταινία , ε τότε δεν μιλάμε για κινηματογράφο. Να μη χάνουμε το μέτρο και να μην ξεχνάμε ότι το σινεμά είναι κάτι το πολύ πιο απλό απ ότι πιστεύουν κάποιοι επαγγελματίες σινεφίλ. Καλή ταινία αλλά όχι μεγάλη ταινία.

  • ΛΑΘΡΑΙΟΣ ΘΕΑΤΗΣ πριν από 3 μήνες

    Ναι υπάρχει φλυαρία στην ταινία. Αλλά... ο Αρονόφσκι μας πάει αλλού. Χειρίζεται το θέμα του Δημιουργού και της Ζωής με έναν τέτοιο συναρπαστικό τρόπο που σε καθηλώνει. Θρίλερ , περιπέτεια και υπαρξιακό δράμα μαζί. Η ταινία έχει πολλά να πει. Και ναι ο Αρονόφκσι δικαιούται να καθίσει δίπλα στο Κιούμπρικ με αυτήν την ταινία. ΜΗ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ. Νομίζω κ. Μήτση είστε κάπως άδικος στην κριτική σας.Κάθε πότε παρουσιάζεται ένας τέτοιος δημιουργός σκηνοθέτης που καταπιάνεται με τέτοια θέματα και έχει τόση απήχηση; Αυτές οι ταινίες είναι που πάνε τους θεατές ένα βήμα παραπέρα. Σεναριακά στο τέλος το πράγμα ξεφεύγει αλλά προσωπικά το προτιμώ από την υπέροχη σινεφίλ φλυαρία τύπου Μάλικ γιατί ο Αρονόφσκι θέλει να φτάσει στην πλατεία το έργο του και όχι να εντυπωσιάσει τους κριτικούς και σινεφίλ οπαδούς.

  • George πριν από 3 μήνες

    Η ταινία είναι απίστευτη μάπα!

  • ΜΑΡΙΑ πριν από 3 μήνες

    1.Το σεβασμό μου στον Μίκι Ρουρκ που πριν μερικά χρόνια είπε πως ο Αρονόφσκι είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης της γενιάς του. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ 2.Τέσσερα αστεράκια στην ταινία στο νερό.Πολλαπλές αναγνώσεις, αμέτρητοι συμβολισμοί, και αν σου έχει περισσέψει έστω και λίγη αξιοπρέπεια σε αυτή τη ζωή θα θέσεις διλλήματα στον εαυτό σου- φοβερές οι Λόρενς και Φάιφερ 3.Ταινία χωρίς γκέι, λεσβίες, τρανσέξουαλ και τραβεστί εν έτει 2017?Συγκινήθηκα. (δεν έχω τίποτα με τις προαναφερθείσες κατηγορίες πολιτών απλά με έχει κουράσει η επανάληψη των θεμάτων αυτών από τους ψευτοκουλτουριάρηδες των Καννών) 4.Όποιος πιστεύει ότι θα δει ταινία τρόμου ή δε διαθέτει ικανοποιητική καλλιέργεια ή έστω στοιχειώδη εγκέφαλο καλύτερα να μην τη δει.Θα νιώσει πως τον έκλεψαν στον κινηματογράφο και δε θα αφήσει τους διπλανούς του να την παρακολουθήσουν....

  • Jack Νoir πριν από 3 μήνες

    Κύριε Μήτση. Σας παρακαλώ πολύ. Σταματήστε να γράφετε πια. Τα κείμενά σας, είναι τόσο αδιάφορα, για αρχή. Σε ένα πολυσύχναστο site δε. Κακά τα ψέμματα, οι απόψεις σας, ο τρόπος έκφρασής σας στην σύνταξη μιας κριτικής, μοιάζει, όχι γκροτέσκ, αλλά με χείριστου είδους επιθεώρηση. Δείξτε λίγο έλεος στους αναγνώστες!

  • Panos D πριν από 3 μήνες

    Κύριε Μήτση χωρίς να είμαι κριτικός ταινιών, δεν μπορώ να καταλάβω, όχι τόσο την κριτική σας, αλλά την βαθμολογία σας. Θεωρώ το τετράγωνο, όχι απλώς υπερβολικό, αλλά αδιανόητο. Ειδικά όταν η διαφορά σε σχέση με άλλους κριτικούς είναι τεράστια. Ο επόμενος κριτικός με την μικρότερη βαθμολογία βάζει 2,5 αστέρια. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι άγγιξε μια ευαίσθητη προσωπική χορδή, και να προκάλεσε μια είδους αντίδραση. Ακόμα και απο αυτή την οπτική, το βλέπω σαν επιτυχία της ταινίας!

  • Βικτωρια Κ. πριν από 3 μήνες

    O τίτλος για μένα είναι άτοπος. Περισσότερη σχέση θα είχε "το είδωλο" όπου ο καλλιτέχνης προσφέρει τα πάντα και την οικογένεια του ακόμη στο βωμό της δόξας και της δημοσιότητας. Αντλεί υλικό από την καταστροφή ακόμη και την θηριωδία, χωρίς να συνειδητοποιεί τον εγωισμό του (με το άλλοθι ότι αποδίδει στην κοινότητα Ό, τι παίρνει) απορροφά το περιβάλλον του μέχρι να το κάνει στάχτη και διάμάντι (σαν μεταμόρφωση) μέσω της δημιουργίας του. Το έργο έχει πολλή αλήθεια μέσα στην αλληγορία του ωστόσο ο τρόπος είναι τόσο ακραία υπερβολικός που γίνεται αβάσταχτος για τον θεατή