Κριτική

Ξυπόλητοι στο Παρίσι

Από -

Απλή και ταυτόχρονα σοφιστικέ, αντλεί ιδέες από το βωβό σινεμά, μιλάει νοσταλγικά για το χαμένο ρομαντισμό και συγκινεί με τις αμήχανες σιωπές και το «αντίο» στην Εμανουέλ Ριβά («Χιροσίμα, Αγάπη μου»).

Έχοντας υπογράψει τέσσερις ταινίες ως σκηνοθέτες, σεναριογράφοι και πρωταγωνιστές, οι σινε-κλόουν Ντομινίκ Αμπέλ και Φιόνα Γκόρντον («Ρούμπα») ενσαρκώνουν πάντα παρόμοιους, offbeat και αλαφροΐσκιωτους ήρωες, που μοιάζουν να έρχονται από άλλη εποχή, ενώ διατηρούν τα ίδια ονόματα: Φιόνα και Ντομ. Έτσι κι εδώ, η Φιόνα είναι μια καλόκαρδη Καναδή που φτάνει στο Παρίσι για να βρει την ηλικιωμένη θεία της. Αναζητώντας την, μπλέκει σε μια σειρά περιπετειών που την οδηγούν να γνωρίσει τον Ντομ, έναν παράξενα γοητευτικό άστεγο. Η κοινή τους περιπλάνηση μοιάζει βγαλμένη από σενάριο του Άκι Καουρισμάκι, σκηνοθετημένο σαν ζωντανό καρτούν. Απλή και ταυτόχρονα σοφιστικέ, αντλεί ιδέες από το βωβό σινεμά, μιλάει νοσταλγικά για το χαμένο ρομαντισμό και συγκινεί με τις αμήχανες σιωπές, τους εκφραστικούς χορούς και το «αντίο» στη σπουδαία Εμανουέλ Ριβά («Χιροσίμα, Αγάπη μου»).

Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 83΄. Διανομή: ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης