Κριτική

Ξένος Ανταποκριτής

Από -

Ο Χίτσκοκ δανείζεται ιδέες από την αγγλική περίοδό του για ένα καλοσκηνοθετημένο, αλλά μονοδιάστατο και προπαγανδιστικό κατασκοπικό θρίλερ (η δεύτερη αμερικανική ταινία του), το οποίο ήταν υποψήφιο για έξι Όσκαρ.

Τ ο 1939 η Ευρώπη είναι έτοιμη να μπει στον πόλεμο και ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αναχωρεί οικογενειακώς για το Χόλιγουντ και για τα σχέδια τα οποία είχε αναλάβει για λογαριασμό της United Artists ο μεγαλοπαραγωγός Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, αποκλειστικά απασχολούμενος εκείνον τον καιρό με το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Με την πρώτη του κιόλας αμερικανική ταινία, τη θριαμβεύτρια των Όσκαρ «Ρεβέκκα», ο 40χρονος Άγγλος σκηνοθέτης γίνεται περιζήτητος και ρίχνεται με τα μούτρα στη δουλειά, ξεκινώντας από μια αντιναζιστική κατασκοπική περιπέτεια, γραμμένη από τη βοηθό του και κατόπιν σπουδαία παραγωγό Τζόαν Χάρισον και τον τακτικό συνεργάτη του Τσαρλς Μπένετ («Ο Άνθρωπος που Ήξερε Πολλά», «Τα 39 Σκαλοπάτια», «Σαμποτέρ»).

Ο «Ξένος Ανταποκριτής» επαναλαμβάνει το γνωστό από την αγγλική περίοδο του Χίτσκοκ μοτίβο του αθώου ήρωα, ο οποίος μπλέκει σε μια περίπλοκη συνωμοσία, αφηγούμενος την ιστορία του δυναμικού Αμερικανού ρεπόρτερ Τζον Τζόουνς, ο οποίος αποστέλλεται από την εφημερίδα του στην ετοιμοπόλεμη Ευρώπη. Εκεί θα γίνει μάρτυρας της δολοφονίας του διπλωμάτη Βαν Μιρ, ο οποίος ήταν έτοιμος να προωθήσει μια πανευρωπαϊκή συνθήκη ειρήνης, και μαζί με την όμορφη κόρη ενός πολιτικού θα προσπαθήσει να αποκαλύψει την αλήθεια. Ότι δηλαδή ο θάνατός του ήταν σκηνοθετημένος από μια ναζιστική οργάνωση η οποία τον έχει απαγάγει, προσπαθώντας να του αποσπάσει λεπτομέρειες για τη συνθήκη.

Αν και υποψήφιος για έξι Όσκαρ (ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, φωτογραφίας, β΄ αντρικού ρόλου, σκηνικών και ειδικών εφέ), ο «Ξένος Ανταποκριτής» δεν συγκρίνεται με τα περισσότερα θρίλερ που γύρισε ο μετρ στην πατρίδα του. Αφελώς προπαγανδιστικός, αλλά κυρίως μονοδιάστατος και με μετρημένες χιουμοριστικές αναλαμπές, εντυπωσιάζει με την τεχνική αρτιότητά του (φωτογραφία από τον Ρούντολφ Ματέ του «Πάθους της Ζαν Ντ’ Αρκ» του Ντράγερ και της «Τζίλντα», σκηνικά από τον τρις οσκαρούχο Αλεξάντερ Γκόλιτζεν) και τις ευφυείς σκηνοθετικές ιδέες του δαιμόνιου Χίτσκοκ, όπως οι ομπρέλες στη σκηνή της δολοφονίας, η σεκάνς στο εσωτερικού του ανεμόμυλου και η εντυπωσιακή πτώση του αεροπλάνου στη θάλασσα.

Α/Μ. ΗΠΑ. 1940. Διάρκεια: 120΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης