Κριτική

Εκείνη

Από -

Η Μισέλ είναι μια επιτυχημένη επιχειρηματίας η οποία δέχεται επίθεση στο σπίτι της από έναν μασκοφορεμένο βιαστή. Προσπαθεί να ξεπεράσει ψύχραιμα το συμβάν, αλλά δεν θα αργήσει να παρασυρθεί σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανεξέλεγκτου πάθους, ενορχηστρωμένο με χιούμορ, βία, τόλμη και… γαλλική φινέτσα από τον πάντα προκλητικό Πολ Βερχόφεν. Εντυπωσιακός ο σκηνοθετικός αυτοέλεγχός του, υποδειγματική η ισορροπία δραματικού βάθους και ειρωνικής αποστασιοποίησης, ερμηνευτικό ρεσιτάλ από μια μεγαλειώδη Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Ποιος μπορεί να μας προστατεύσει από τις επιθυμίες μας; Από τον Μαρκήσιο ντε Σαντ στον... Πέδρο Αλμοδόβαρ οι απαντήσεις περνούν μέσα από ισχυρότατα ταμπού, η αμφισβήτηση των οποίων μπορεί να σοκάρει ακόμη και τις φεμινίστριες. Οι οποίες, ως γνωστόν, δεν τα πάνε και πολύ καλά με τις ταινίες του Πολ Βερχόφεν αλλά και το μυθιστόρημα του Φιλίπ Ντζιάν «Oh…». Το τελευταίο, γραμμένο το 2012 από τον συγγραφέα της «Μπέτι Μπλου», έπεσε στα χέρια του παραγωγού (από Τεσινέ και Πολάνσκι μέχρι Ντε Πάλμα) Σαΐντ Μπεν Σαΐντ, ο οποίος σκόπευε να το γυρίσει ταινία στις ΗΠΑ με τον Πολ Βερχόφεν. Οικονομικοί λόγοι αλλά και η προθυμία της Ιζαμπέλ Ιπέρ να πρωταγωνιστήσει μετέφεραν τελικά την παραγωγή στη Γαλλία. Ευτυχώς.

Αφενός γιατί ο παριζιάνικος αέρας πρόσθεσε αύρα κομψότητας στις προκλητικά υπερβολικές, βαθιά ειρωνικές και συχνά ηθελημένα κιτς εικόνες του Ολλανδού προβοκάτορα και αφετέρου γιατί καμία άλλη σύγχρονη ηθοποιός δεν θα μπορούσε να υποδυθεί τη Μισέλ Λεμπλάν συνδυάζοντας στην εντέλεια ευνουχιστικό δυναμισμό, εσωτερική μελαγχολία και κωμικό τάιμινγκ. Η Μισέλ είναι η επικεφαλής μιας­ επιτυχημένης εταιρείας videogames, η οποία έχει στο νου τόσο τον αφελή γιο της όσο και τον πρώην σύζυγό της, καθηγητή πανεπιστημίου και αποτυχημένο συγγραφέα. Αποφασιστική και αυτάρκης, όταν δεχτεί στο σπίτι της αιφνιδιαστική επίθεση από έναν μασκοφορεμένο βιαστή θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το συμβάν με απόλυτη ψυχραιμία. Αλλά ο θύτης θα επιμείνει, στέλνοντάς της απειλητικά μηνύματα και παρασύροντάς τη στην αναζήτηση της ταυτότητάς του, η οποία κρύβει όχι μία, αλλά πολλές μεγάλες εκπλήξεις.

Η κυριότερη έχει να κάνει με την ίδια και τον πολύπλοκο, αντιφατικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ουσιαστικά, δηλαδή βαθιά μέσα της, τον τραυματικό/απολαυστικό βιασμό. Ο Ντζιάν και ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Μπιρκ βουτάνε σε επικίνδυνα νερά, φροντίζοντας όμως στην πορεία να περιγράψουν έξυπνα και διακριτικά έναν κόσμο που συνδέει άμεσα την απόλαυση με τη βία (και το θέαμα): από το βιντεοπαιχνίδι στην καθημερινή συμπεριφορά, στους καλούς τρόπους –μιλάμε πάντα για μια αστική, καλοαναθρεμμένη κοινωνικά τάξη– και στις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, προϊσταμένους και υφισταμένους.

Ο Βερχόφεν βρίσκεται στο στοιχείο του και με ένα βιτριολικό σαρκασμό που σπάει κόκαλα (η Ιπέρ πατάει ακριβώς στις ίδιες νότες) περιγράφει έναν αμοραλιστικό, μοιραία τραυματισμένο μικρόκοσμο που είναι καταδικασμένος να φιλτράρει τις επιθυμίες του μέσα από τις πληγές, τις ενοχές και τα (δεξιοτεχνικά δεμένα με τη θρησκεία) εγκλήματά του. «Κανείς δεν είναι εδώ αθώος», φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί ο Βερχόφεν, ψιθυρίζοντας ταυτόχρονα «οπότε, ποιος είναι ένοχος;»

Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 130΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • xkotro πριν από 2 μήνες

    Mή χάσετε 2 ώρες με αυτήν την πατάτα. Σεναριακά δεν στέκει, αυτά που δείχνει δεν έχουν καμμι΄σύνδεση , καμμιά συνεκτικότητα. Η επαφή με την πραγματικότητα είναι μηδενική.

  • gzab πριν από 9 μήνες

    Fan tou skinotheti apo ton 4o anthropo akoma otan sta 80s ipirxe san epilogi sta videoclub gia tous sinefil. Olo tou to ergo aristo. Basiko enstinkto, Robocob an kai emborikes eixan kalitexnikotita kai kati na sou poun. Kai edo diakrineis tin mastoria sta kinimatografika mesa, alla distixos den mou eipe tipota i sigekrimeni tainia. To pantrema toson pollon eidon (whodunit, suspense, revenge, farse, black humour, social drama, feminism) mou egine ena dispepto pragma san fusion cusine. Bravo ston skinotheti gia Na po oti den me endiefere na apoakliftei o xaraktiras tis Hupert. Mou itan antipatheis. Episis ti rolo eixe i istoria tou patera tis stis eidiseis? Den odigise pouthena afto to nima tis plkis.

  • vagos πριν από 11 μήνες

    einai apo aftes tis tainies pou den katalavaineis pote perna i wra (paroti megalutsiki) k taytoxrona den thes na teleiwsun giati se sinepernei i kalitexnikotita, i ploki kai o rithmos tis XDDD

  • Λαμπρινή πριν από 11 μήνες

    Το είδα απόψε και έμεινα άφωνη. ΔΕΝ υπάρχει τέτοια ηθοποιός. Χαμογελάω στην σκέψη ποια Αμερικανίδα θα έπαιζε όπως η Ιπέρ. Μετά την Πιανίστρια δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ. Ακόμη και τον σκηνοθέτη έδειχνε να εξοστρακίζει ορισμένες φορές.