Κριτική

Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές

Από -

Ο Ηρακλής Πουαρό καλείται να λύσει το αίνιγμα της δολοφονίας ενός μυστηριώδους επιχειρηματία που γίνεται μέσα στο πολυτελές τρένο, σε μια ταινία μυστηρίου που δεν εκτροχιάζεται, αλλά ούτε και μετατρέπεται –έστω και παροδικά– σε ταχεία του σασπένς.

Eξαιτίας μιας χιονοστιβάδας το πολυτελές «Οριάν Εξπρές» σταματά πάνω σε μια γέφυρα. Ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που αιωρείται στο κενό, υπό τη διαρκή απειλή της κατάρρευσης (μία από τις ελάχιστες πρωτότυπες σκηνοθετικές ιδέες του Κένεθ Μπράνα). Κάπως έτσι η ανθρώπινη ύπαρξη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ορθολογισμό και στο συναίσθημα/ένστικτο. Αυτή η σύγκρουση βρίσκεται στον πυρήνα του έργου της Αγκάθα Κρίστι. Πρωταγωνιστής των ιστοριών της είναι συνήθως ένας (υπερ)άνθρωπος που αγνοεί τις παρορμήσεις και διέπεται από τετράγωνη λογική και παρατηρητικότητα, οι οποίες μπορούν να ρίξουν φως στο σκοτάδι ενός ανεξιχνίαστου εγκλήματος. Ο Ηρακλής Πουαρό είναι ο ιδανικός ήρωας της Βρετανίδας συγγραφέα.

Ένας μοναχικός, ορθολογιστής ντετέκτιβ, που μπορεί να κοιτάξει με καθαρό μυαλό τα γεγονότα και να χαρτογραφήσει τη διαδρομή προς το έγκλημα, η οποία πάντοτε αφήνει πίσω της –κυριολεκτικά και μεταφορικά– σημάδια. Στο «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» αυτή η διαδρομή γίνεται πάνω σε ράγες και το πεδίο δράσης είναι τα λίγα τετραγωνικά των βαγονιών. Το πασίγνωστο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι μεταφέρθηκε το 1974 στην οθόνη από τον Σίντνεϊ Λιούμετ αρκετά επιτυχημένα, παρά τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα της ταινίας. Σε αυτό συνετέλεσε το πρωτοκλασάτο καστ, που έδωσε βάθος σε μια ιστορία μυστηρίου με πολλούς χαρακτήρες/επιβάτες αλλά και παλμό στο τροχήλατο θεατρικό σκηνικό.

Ο Κένεθ Μπράνα κάνει το παράτολμο δημιουργικό βήμα να επιβιβαστεί εκ νέου στο «Οριάν Εξπρές», με εμφανή διάθεση από τη μία να σεβαστεί τη διασκευή του Λιούμετ (πατώντας αισθητικά επάνω της) και από την άλλη να την εκσυγχρονίσει κινηματογραφικά. Αρχικά γεμίζει τα βαγόνια με μια πολυμελή ομάδα χολιγουντιανών σταρ, συνθέτοντας έτσι το πλέον πρωτοκλασάτο καστ της σεζόν. Στη συνέχεια προσπαθεί να απεγκλωβίσει την πλοκή από το περιορισμένο σκηνικό του τρένου και να μπολιάσει την ίντριγκα με στοιχεία action movie (στα χνάρια του γκαϊριτσικού «Sherlock Holmes»). Αυτή η ριψοκίνδυνη προσπάθεια εκμοντερνισμού δεν στέφεται όμως με απόλυτη επιτυχία. Μέσα στο άγχος του να χωρέσει όλα τα «πρέπει» ενός σύγχρονου blockbuster, ο Μπράνα ξεχνάει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα μυστηρίου –μερίδιο ευθύνης έχει, βέβαια, και το αδύναμο score– αλλά κι ένα κλειστοφοβικό σκηνικό μέσα στο οποίο θα… γλιστρήσει ο θεατής.

Κάθε στιλιζαρισμένη και σκηνικά αψεγάδιαστη σεκάνς μοιάζει να μην πατάει γερά πάνω στις ρόδες ενός στερεού κινηματογραφικού οχήματος. Την ίδια στιγμή το εξαιρετικό ερμηνευτικό δυναμικό του φιλμ μοιάζει ανεκμετάλλευτο, με τη συμμετοχή του να είναι κάποιες φορές ανύπαρκτη (Πενέλοπε Κρουζ και Γουίλεμ Νταφόε λένε μόνο μερικές ατάκες) και άλλες άστοχη (Τζόνι Ντεπ σε εμφάνιση-καρικατούρα), με τον Κένεθ Μπράνα να μην προσθέτει κάτι στον ρόλο του Πουαρό. Εδώ έχουμε μια διασκευή που δεν εκτροχιάζεται, αλλά ούτε και μετατρέπεται –έστω και παροδικά– σε ταχεία του σασπένς.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 114΄. Διανομή: ODEON.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Παντελής πριν από 8 ημέρες

    Δεν καταλαβαινω, πού ειναι το σασπενς για τους πολλους πλεον θεατες που γνωριζουν το τελος, μετα απο τα εκατομμυρια πωληθεντα αντιτυπα του βιβλιου εδω κι 83 χρονια ή τις θεασεις της επιτυχημενης κινηματογραφικης εκδοσης του '74. Παρολα αυτά,η σκηνοθεσία και η φωτογραφια μου αρεσε καθως κι οι ερμηνείες του πλουσιου καστ..