Κριτική

Δουνκέρκη

Από -

Περικυκλωμένοι από τον εχθρό, στρατιώτες της Μεγάλης Βρετανίας στη Δουνκέρκη κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναζητούν τρόπους να διασωθούν. Ατόφια κινηματογραφική εμπειρία που πλάθει εικόνες που προκαλούν δέος, στερείται όμως της δυνατότητας να προκαλέσει στον θεατή συναισθηματική σύνδεση με τους ήρωες.

Το Μάη του 1940 το λιμάνι της Δουνκέρκης στα Στενά της Μάγχης ήταν το τελευταίο οχυρό των Συμμαχικών Δυνάμεων απέναντι στο ναζιστικό στρατό που τις είχε περικυκλώσει. Η απώλεια της Δουνκέρκης θα έφερνε το Χίτλερ στο κατώφλι της Μεγάλης Βρετανίας και θα σήμαινε την ολοκληρωτική επικράτησή του στην κεντρική Ευρώπη. Ο Τσόρτσιλ το ήξερε, οι στρατηγοί του το ίδιο, κι ακόμα περισσότερο οι στρατιώτες που έβλεπαν την πολεμική μηχανή των ναζί να καταπίνει τη μία χώρα μετά την άλλη. Πίστευαν πως η Αγγλία θα ήταν επόμενη.

Αντιμέτωποι με την ήττα, οι Βρετανοί αξιωματικοί αποφασίζουν τη διάσωση των περίπου 400.000 στρατιωτών που είχαν απομείνει με κάθε δυνατό μέσο, κίνηση που προκάλεσε την κινητοποίηση έως και πολιτών που με δικά τους σκάφη διέσχισαν τη Μάγχη για να τους βοηθήσουν. Η μοναδική αυτή πράξη αυτοθυσίας και αλληλεγγύης εμπνέει τον Κρίστοφερ Νόλαν να γυρίσει μια ταινία όπου δεν υπάρχει ένας ήρωας, αλλά χιλιάδες. Οι «μικροί», οι «ασήμαντοι», αυτοί που καλούνται να διεξάγουν με το σώμα τους τον πόλεμο βρίσκουν απάντηση στην απόγνωση βοηθώντας ο ένας τον άλλο. Ο αγώνας για την επιβίωση είναι κοινός, χωρίς να λείπουν οι εξάρσεις πανικού και ιδιοτέλειας που πηγάζουν στα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα, καθώς κανείς δεν θέλει να μείνει πίσω.

Η χαρακτηριστική στη φιλμογραφία του Νόλαν χρήση μη γραμμικής αφήγησης εδώ ενώνει σε ένα κοινό φιλμικό παρόν γεγονότα τριών διαφορετικών στιγμών, που συνέβησαν σε γη, ουρανό και θάλασσα, τα πεδία όπου διεξήχθη ο πόλεμος. Ο χρόνος, ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στο νολανικό σινεμά, συμπυκνώνεται σε μια ασταμάτητη διαδοχή προβλημάτων που καλούνται να ξεπεράσουν οι στρατιώτες, υπό τα πυρά του εχθρού ο οποίος επιτίθεται κατά κύματα. Αξίζει να σημειωθεί πως ενώ η ιστορία τοποθετείται κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντίπαλος αναφέρεται αόριστα ως ο «εχθρός», ενώ δεν κάνει παρά έμμεσα την εμφάνισή του. Ο κίνδυνος πλανάται ως διαρκής απειλή δίχως πρόσωπο.

Η αριστοτεχνική φωτογραφία του Χόιτε βαν Χοϊτέμα, όπως και ο σχεδιασμός στον -εκκωφαντικό- ήχο του Ρίτσαρντ Κινγκ μετατρέπουν τη «Δουνκέρκη» σε μια βιωματική εμπειρία, με τις ανατριχίλες των στρατιωτών να διαπερνούν την οθόνη. Το δέος αυτής της απόλυτα κινηματογραφικής εμπειρίας προδίδει την προσήλωση του Νόλαν περισσότερο στην εικόνα παρά στη δραματουργία. Η εντυπωσιακή απεικόνιση των γεγονότων στερείται συναισθηματικής σύνδεσης με τους ήρωες, ενώ αποφεύγεται η ουσιαστική ανάπτυξη της μεταξύ τους πλοκής. Η γυρισμένη σε 65mm «Δουνκέρκη» είναι ένα επίτευγμα κόντρα στην ψηφιακή εποχή, πλασμένο με τα υλικά μιας σπουδαίας ταινίας, προσπερνά όμως την ανάγκη για ταύτιση με τα πρόσωπα που απεικονίζονται στην οθόνη.

Μεγάλη Βρετανία, Ολλανδία, Γαλλία, ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 106΄. Διανομή: TANWEER

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Λάμπρος πριν από 6 μήνες

    Μετριότητα χωρίς ρυθμό και συνοχή.

  • Μπάμος Στέφανος πριν από 7 μήνες

    Όσοι φίλοι κάνουν εντελώς απαξιωτικά σχόλια, σίγουρα υπερβάλουν. Τα σχόλια του καθενός εξαρτώνται από τη διάθεση με την οποία πήγε να δει την ταινία. Εάν γνωρίζεις πραγματικά την ιστορία και πας να δεις την ταινία με θετική διάθεση, θα μείνεις αρκετά ικανοποιημένος. Εάν δηλαδή γνωρίζεις, δεν περιμένεις να δεις μάχες και τα σχετικά. Δεν είναι κλασσική πολεμική ταινία. Μια προσπάθεια διαφυγής είναι. Εάν πηγαίνεις με το σκεπτικό οτι θα δεις τη διάσωση του στρατιώτη Ράιαν Νο 2, τότε...καλά να πάθεις, θα κοιτάς συνέχεια το ρολόι σου. Αντικειμενικά πάντως η ταινία περιγράφει πιστά τα γεγονότα της Δουνκέρκης, είτε άρεσε σε κάποιον η ταινία είτε όχι.

  • Κώστας Μ πριν από 10 μήνες

    Απογοητεύτηκα. Η ταινία δεν έχει καμία συνοχή. Καλό το να επιχειρούμε πρωτοποριακά πράγματα αλλά ο κινηματογράφος είναι κατά βάση απλός και στηρίζεται σε 2-3 πραγματάκια. Μια καλή ιστορία, δομημένη αφήγηση, προσεγμένη σκηνοθεσία και εμπνευσμένες ερμηνείες. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να πω ότι υπήρχαν σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό αλλά αχρηστεύονται από την έλλειψη των πρώτων 2 στοιχείων. Με αυτό το μπέρδεμα που έκανε ο Νόλαν κατάφερε στο τέλος η ταινία να μην έχει χαρακτήρα. Ούτε πολεμική, ούτε ιστορική, ούτε βιογραφική, ούτε δραματική, ούτε καν κουλτουριάρικη. Ένα νερόβραστο πράμα. Μια ταινία που δεν θα τη θυμάται κανείς σε μερικούς μήνες. Είχε στα χέρια του μία σπουδαία στιγμή της ιστορίας του 20ου αιώνα και κατάφερε να αφήσει την πλειοψηφία του κοινού ασυγκίνητη. Πρόκειται περί κατορθώματος!

  • theodora πριν από 10 μήνες

    Αντιπολεμική ταινία. Ο απλός στρατιώτης ως αναλώσιμο είδος. Αν θες να δεις πραγματικά πως είναι ο πόλεμος, ρεαλιστικά, χωρίς υπερβολές και εφέ.Συνδεεσαι συναισθηματικα, διαφωνώ. Ωραία ταινία

  • γιώργος πριν από 10 μήνες

    Δεν περίμενα κάτι σαν τη διάσωση του Ράιαν. Περίμενα κάτι πιο συναισθηματικό, όχι πολεμική, ίσως μια ιστορία πολέμου. Απογοητεύτηκα. Κάτι απο ταινία του Αγγελόπουλου....ένα σπιτφάιρ εδώ, ένα πλοίο εκεί, ένας αξιωματικός παραπέρα, κάτι στρατιώτες παρακείθε, ο καθένας το χαβά του. Δεν βρήκα καμία συνοχή στην ιστορία, διάλογοι αραιοί και ξεκάρφωτοι. Μηδέν

  • nrb πριν από 10 μήνες

    Υπερτιμημενη και προς το μετρια ταινια...εχασε την ευκαιρια να διδαξει λιγο ιστορια και περιορισθηκε σε "ιστοριουλες"...

  • Ιγνατιος πριν από 10 μήνες

    Εξαιρετική ταινία...Μπράβο στον Νολαν και τους συνεργάτες του

  • Αητος πριν από 11 μήνες

    "Περίεργη" ταινία, δεν είναι κλασσική πολεμική και γι'αυτό απογοητεύει αρχικά τους λάτρεις του είδους. Τους αποζημειώνουν όμως οι εξαίρετες σκηνές με τα spitfires. Μιλάει όμως για τα ανθρώπινα ένστικτα με μονάδικο τρόπο, καθώς για για την συμβολή του ατόμου στα ιστορικά γεγονότα. Εξαιρετική. ΥΓ. Μου προκαλεί απορία η κριτική του συνεργάτη σας για έλλειψη συναισθηματικής επαφής με τους ήρωες. Από τις λίγες πολεμικες που ταυτίζεσαι με το μεγαλείο και τη μικρότητα των πρωταγωνιστών!

  • Τζόι πριν από 11 μήνες

    Θα ηταν χρησιμο να γνωριζουμε την ηλικια των σχολιαστων και ποσες ταινιες του Νολαν εχουν παρακολουθησει. Ο σκηνοθετης χρησιμοποιησε τον ορο "ταινια επιβιωσης". Σε καμια περιπτωση πολεμικη ταινια. Αλλωστε, επροκειτο για διασωση και υποχωρηση, οχι μαχη. Ποιος στρατιωτης Ραιαν? Ουτε κατα διανοια! Οποιος περιμενει πολεμικη ταινια, θα δυσανασχετησει πιθανον. Τα ιστορικα στοιχεια συνυπαρχουν παρ` όλα αυτα.

  • Θεόδωρος Ανδρουτσοπουλος πριν από 11 μήνες

    Για οσους ξερουν απο κινηματογράφο κια οχι για οσους βλέπουν για να περάσει η ωρα τους αυτη η ταινία ειναι ενα εξαιρετικά καλογυρισμένο εργο με πιστη ταυτοποίηση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στο λιμάνι της Δουνκέρκης.

  • dennis πριν από 11 μήνες

    οποτε διαβαζω κριτικη του αθηνοραματος θεωρω οτι δν μιλαμε για την ιδια ταινια...περιμενα μια ταινια ανταξια της διασωσης του στρατιωτη ραιαν ...κ τελικα ηταν τζουφια.....κριμα την διαφημηση

  • μανος πριν από 11 μήνες

    ουτε καν κακη......ουτε καν ταινια,περασε και δεν ακουμπησε...

  • Μάνος πριν από 11 μήνες

    Η ταινία είναι απλά μία αποτυχημένη δουλίτσα . Δεν δίνει απολύτως τίποτα στον θεατή ούτε ιστορικά , ούτε συναισθηματικά . Βαρετή , βαρετή και αυτά τα περί μηυ γραμμικής αφήγησης είναι απλά φύκια που τα πουλάνε για μεταξωτές κορδέλες . Μηδεν - Μηδέν - Η ταινία βλέπετε μόνο απο τους λάτρεις των πολεμικών ταινιών που δεν θέλουν να χάνουν τίποτα - είτε η ταινία είναι καλή είτε όχι , γιατί θέλουν να έχουν μία ολοκληρωμένη συλλογή - Για τις περιπτώσεις αυτές δίνω μισό βαθμό .

  • Παναγιώτης Μουσταφέλλος πριν από 11 μήνες

    ¨"προσπερνά όμως την ανάγκη για ταύτιση με τα πρόσωπα που απεικονίζονται στην οθόνη", με συγχωρείτε την ίδια ταινία είδαμε; Η ταινία με εξαίρεση ίσως το κοινό που βλέπει avengers και ζητωκραυγάζει είναι (πάντα κατά την γνώμη μου) αριστουργηματική

  • χρχ πριν από 11 μήνες

    Νομιζω πως η ταινια δεν "στερειται" το οτιδηποτε. Δεν υπαρχει κανενας λογος να βασιστει συναισθηματικα σε μερικους χαρακτηρες οταν αποδιδει τοσο συγκλονιστικά την φρικη που εζησαν εκατονταδες χιλιαδες νεοι ανθρωποι. Αν η ταινια τελειωνε δε στην σκηνη που αποβιβαζονται στην πατριδα τους θα ηταν ενα αριστουργημα. Το υπολοιπο κομματι ισως να ειναι σημαντικο για εναν Αγγλο οποτε δεν μπορω να το κρινω αλλα μοιαζει περιττο. Ο τροπος που συνδεονται τα τρια timelines ειναι δειγμα μεγαλης μαεστριας. Τελος αν ηταν να βρω ενα αρνητικο θα ηταν μαλλον η μουσικη που η στυλιστικης της εμμονη και τολμω να πω φλυαρια απο ενα σημειο και μετα κουραζει, οταν δε αποφασιζει να διαφοροποιηθει (στο τελος) χρησιμοποιει εναν κλισε πλεον, Vageliκης εμπνευσεως τροπο που μαλλον δρα ανητικα στο τελευταιο κομματι της ταινιας. Αλλα αυτα ειναι μαλλον λεπτομερειες, μακαρι να υπηρχαν και αλλοι σκηνοθετες με την μαεστρια του Νολαν.

  • κομης πριν από 11 μήνες

    δεν θυμαμε να εχω δει μεγαλυτερη μαλ..ια στην ζωη μου.....

  • Γιάννης Φραγκούλης πριν από 11 μήνες

    Μία άλλη κριτική κινηματογράφου: Οι πολεμικές ταινίες ουσιαστικά συναγωνίζονται αυτές που πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες έχουν παράξει. Είναι, σε κάθε περίπτωση, ένα τέστ, θα μπορούσε κάποιος να κάνει μία ταινία που θα μπορέσει να σταθεί στην οθόνη δίπλα σε αυτές τις εικόνες που οι άντρες, περισσότερο, και, λιγότερο, οι γυναίκες έχουν ζήσει, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε τεχνικό μέσο; Με αυτή την ταινία του Christophe Nolan η απάντηση είναι ένα βέβαιο «ναι»! http://www.filmandtheater.gr/dunkirk/