Κριτική

Blade Runner 2049

Από -

Ένας νεαρός μπλέιντ ράνερ ανακαλύπτει ένα επικίνδυνο, καλά κρυμμένο μυστικό που μοιάζει να συνδέεται με το παρελθόν του και μπορεί να αλλάξει τη σχέση ανθρώπων και ανδροειδών. Με μια εντυπωσιακή εικονογραφία κι ένα νεο-νουάρ γρίφο πιστό στις υπαρξιακές αναζητήσεις της πρώτης αριστουργηματικής ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ, ο Ντενί Βιλνέβ («Prisoners», «Η Άφιξη») δικαιώνει όσους του εμπιστεύτηκαν το –mission impossible– σίκουελ ενός αξεπέραστου sci-fi θρύλου.

Όσες διχογνωμίες κι αν γέννησε στην εποχή του, ακόμη κι αν πετσοκόπηκε από τους παραγωγούς, απέτυχε εμπορικά και βρέθηκε υποψήφιο μόνο για Όσκαρ σκηνικών και οπτικών εφέ, το «Blade Runner» του συγγραφέα Φίλιπ Κ. Ντικ, των σεναριογράφων Ντέιβιντ Γουέμπ Πιπλς - Χάμπτον Φάντσερ και του σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ αποτελεί πλέον σταθμό στην κινηματογραφική επιστημονική φαντασία. Η μοντέρνα εικονογραφία, ο φιλοσοφικός στοχασμός του και η δεξιοτεχνική προσαρμογή της αισθητικής (και θεματικής) του φιλμ νουάρ σε ένα σκοτεινά καπιταλιστικό αύριο παραμένουν αξεπέραστα και η προ ολίγων ετών ιδέα για πιθανό σίκουελ μόνο ως... ιεροσυλία θα μπορούσε να εκληφθεί. Να όμως που στο Χόλιγουντ μπορεί να γίνουν θαύματα ακόμη και σήμερα.

Το «2049» έχει την ευφυΐα να τοποθετήσει τον κινηματογραφικό πήχη σε απαιτητικό μα ικανό να υπερπηδηθεί ύψος, ακολουθώντας τα ίχνη της πρώτης ταινίας και αποφεύγοντας σοφά κάθε προσπάθεια ανταγωνιστικής σύγκρισης μαζί της. Βρισκόμαστε τρεις δεκαετίες μετά τις περιπέτειες του κυνηγού ανδροειδών Ρικ Ντέκαρντ και η εικόνα του ευρύτερου Λος Άντζελες έχει αλλάξει προς το βιομηχανικότερο, πολυπολιτισμικότερο, λιγότερο σκοτεινό και πάντα έτοιμο να εξαφανίσει λόγια, όνειρα κι επιθυμίες «σαν δάκρυα στη βροχή». Κατασκευασμένη από τον 13 φορές υποψήφιο για Όσκαρ φωτογραφίας Ρότζερ Ντίκινς και τον σκηνογράφο Ντένις Γκάσνερ («Μπάρτον Φινκ», «The Truman Show», «Skyfall»), εξελίσσει τις οπτικές αναφορές της πρώτης ταινίας (από τον «Οζυμανδία» του Σέλεϊ και τον γερμανικό εξπρεσιονισμό στον Στάνλεϊ Κιούμπρικ), ενώ το σενάριο προσθέτει τις καφκικές του νότες: ο Κ. είναι ένας νεαρός μπλέιντ ράνερ ο οποίος αναζητά και «αποσύρει» τα παλιά ανδροειδή της σειράς Nexus-8, καθώς η επόμενη γενιά, η Nexus-9, έχει αποδειχτεί πολύ πιο υπάκουη και αποτελεσματική. Εξοντώνοντας ένα από αυτά, θα ανακαλύψει ένα επικίνδυνο, καλά κρυμμένο μυστικό που μοιάζει να συνδέεται με το παρελθόν του και μπορεί να αλλάξει τη σχέση ανθρώπων και ανδροειδών.

Η πλοκή ακολουθεί μια γοητευτικά δαιδαλώδη διαδρομή (με ένα μάλλον διεκπεραιωτικό, «επίπεδο­» φινάλε), μέσα από την οποία η έννοια­ της μνήμης και κατ’ επέκτασιν της Ιστορίας ως μοναδικό στοιχείο προσδιορισμού της ταυτότητάς μας επανέρχεται ως κυρίαρχο ερώτημα­ ενός νεο-νουάρ που μοιάζει περισσότερο με υπαρξιακό θρίλερ και λιγότερο με μελλοντολογική περιπέτεια προς multiplex κατανάλωση. Από το κατεστραμμένο Λας Βέγκας μέχρι τα ολογράμματα από το παρελθόν, όλες οι σεναριακές και οπτικές λεπτομέρειες ενισχύουν το παιχνίδι ανάμεσα στην αλήθεια, στο ψέμα, το αυθεντικό και το κατασκευασμένο, με την πορεία του Κ. προς την αυτογνωσία να αποδεικνύεται ένας καφκικός εφιάλτης (η κατάκτηση της γνώσης ως σωματικός πόνος) και ταυτόχρονα λυτρωτική εμπειρία. Ακριβώς όπως εκείνη του Ντέκαρντ, του οποίου η κινηματογραφική κληρονομιά περνάει σε άξια χέρια.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 161΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης