Κριτική

Baby Driver

Από -

Ο νεαρός πρωταγωνιστής κι επιδέξιος οδηγός Μπέιμπι έχει μπλέξει με το οργανωμένο έγκλημα και κάνει τον… σοφέρ σε αμείλικτους εγκληματίες. Όλα αυτά μέχρι να γνωρίσει την Ντέμπορα και να ξεκινήσει το μπόλιασμα του γκαζιάρικου caper movie με στοιχεία από boy meets girl ιστορία και μιούζικαλ.

Λάτρης του σινεμά των ειδών και της ποπ κουλτούρας, ο Έντγκαρ Ράιτ αποτελεί μία από τις ιδιαίτερες σκηνοθετικές περιπτώσεις του 21ου αιώνα, καθώς προσφέρει εμπνευσμένα αποδομημένες εκδοχές των αγαπημένων του κινηματογραφικών θεματικών. Από το ανεπανάληπτο παρωδιακό zombie movie «Το Ξύσιμο των Νεκρών», την ξεκαρδιστική αστυνομική περιπέτεια «Καυτοί και Άσφαιροι» μέχρι το ντελιριακό action videogame «Ο Σκοτ Πίλγκριμ Εναντίον των 7 Πρώην», ο 43χρονος δημιουργός έχει προσφέρει σπαρταριστές μεταμοντέρνες προσεγγίσεις των genres κι έχει γράψει ιστορία.

Εδώ ο δαιμόνιος Άγγλος παρουσιάζει ένα φιλόδοξο, «πειραγμένο» caper movie, που ακούγεται αναγκαστικά σε υψηλά ντεσιμπέλ. Και αυτό γιατί ο νεαρός πρωταγωνιστής κι επιδέξιος οδηγός Μπέιμπι έχει κολλημένα τα ακουστικά στα αφτιά του όλη μέρα. Χωρίς να το θέλει, ο μουσικόφιλος πιτσιρικάς έχει μπλέξει με το οργανωμένο έγκλημα και κάνει τον… σοφέρ σε αμείλικτους εγκληματίες. Όλα αυτά όμως μέχρι να γνωρίσει την Ντέμπορα και να δαγκώσει την (καυτή από τα drifts) λαμαρίνα.

Ο Ράιτ βάζει σε εφαρμογή και πάλι το αγαπημένο του κινηματογραφικό σχέδιο, συνδυάζοντας το heist movie με στοιχεία από boy meets girl ιστορία, μιούζικαλ και fast & furious γκάζια. Επιπλέον κάνει μια βιντεοκλιπίστικου χαρακτήρα καινοτομία, καθώς χρίζει τη μουσική πρωταγωνίστρια: οι ήχοι των εκρήξεων συγχρονίζονται με τα μπάσα των τραγουδιών, ενώ ολόκληρη η δράση χορογραφείται πάνω στο σάουντρακ της ταινίας που «σκοτώνει»· κορυφαία η εναρκτήρια σεκάνς με τους ήχους από το «Bellbottoms» των The Jon Spencer Blues Explosion.

Παρότι όμως τεχνικά ο Βρετανός σκηνοθέτης δείχνει να βρίσκεται στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το σεναριακό του οίστρο. Το χιούμορ του έχει χάσει την αιχμηρότητά του, οι ευκολίες γεμίζουν το ρεζερβουάρ της αφήγησης όπου αυτό χρειάζεται, ενώ οι πρωταγωνιστές –που κάποτε ήταν γεμάτοι ατζαμοσύνη αλλά και ανθρωπιά– εδώ μοιάζουν άδειοι, με την επιλογή του Άνσελ Έλγκορτ να χωράει πολλή συζήτηση... Αν και στο «Baby Driver» μεγαλύτερη σημασία έχει η μουσική παρά τα λόγια.

Μ. Βρετανία, ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 113΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης