Κριτική

Αγαπώντας τον Πάμπλο

Από -

Βιογραφική προσέγγιση μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας, μέσω της οποίας ο Αρανόα («Δευτέρες με Λιακάδα») προσπαθεί άτσαλα να αποκαλύψει τις διαπλεκόμενες, πλήρως αμοραλιστικές πολιτικές που έστησαν τον αμερικανο-κολομβιανό «πόλεμο των ναρκωτικών» των ’90s.

Γεννημένος για κινηματογραφικός ήρωας, ο Πάμπλο Εσκομπάρ μεσουράνησε ως ο απόλυτος βαρόνος των ναρκωτικών για μια δεκαπενταετία και άφησε πίσω του ιστορίες που μπορούν να γεννήσουν αμέτρητα συναρπαστικά σενάρια. Το συγκεκριμένο του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα («Δευτέρες με Λιακάδα», «Μια Υπέροχη Μέρα») δεν είναι ένα από αυτά, αν και ο 50χρονος Ισπανός δημιουργός προσπαθεί να προσεγγίσει το μύθο του αμφιλεγόμενου αφεντικού του καρτέλ του Μεντεγίν με μια ενδιαφέρουσα πολιτική άποψη.

Όπως έχουμε δει πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη, από τον «Σημαδεμένο» του Μπράιαν ντε Πάλμα μέχρι το πρόσφατο «American Made», ο πόλεμος για τη διακίνηση ναρκωτικών από τη Νότια Αμερική στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ και από εκεί σε ολόκληρη τη χώρα δεν ήταν μια αντιπαράθεση καλών και κακών, δικαίων και αδίκων. Μια τόσο κερδοφόρα μπίζνα δεν θα μπορούσε να μην εμπλέξει κυβερνήσεις, μυστικές υπηρεσίες, επιχειρήσεις, δικαστικά και νομοθετικά σώματα πολλών κρατών, με τον Εσκομπάρ να αποτελεί ένα απλό γρανάζι αυτού του καλοκουρδισμένου μηχανισμού, ο οποίος, όταν διαπίστωσε πως το κολομβιανό εξάρτημά του αποφάσισε να δουλέψει με το δικό του τρόπο, απλώς το… ξεμοντάρισε και το αντικατέστησε.

Δανειζόμενος την αφήγηση της ιστορίας από το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Loving Pablo, hating Escobar» της Κολομβιανής τηλεοπτικής παρουσιάστριας κι ερωμένης του Εσκομπάρ, της Βιρχίνια Βαγέχο, ο Αρανόα περιγράφει την ιλιγγιώδη άνοδο και την κατακόρυφη πτώση του διασημότερου εμπόρου ναρκωτικών μέσα από διαρκή φλας μπακ-αυτόνομες σεκάνς που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στα αληθινά γεγονότα και στην κωμικοτραγική αναπαράστασή τους. Υπάρχουν πολύ χιούμορ και βιτριολική ειρωνεία στον τρόπο με τον οποίο το φιλμ σκιαγραφεί τη Βαγέχο αλλά και ολόκληρο τον διεφθαρμένο θίασο υπερασπιστών του καλού που περιτριγυρίζει τον εν συγχύσει αθώο Εσκομπάρ (ένας παρακμιακά συγκινητικός Χαβιέρ­ Μπαρδέμ). Υπάρχει επίσης η διά­θεση ανάδειξης της τραγικής, αναπόδραστης μοίρας των εξαρχής καταδικασμένων ηρώων, δεν υπάρχει όμως ο εύρυθμος κινηματογραφικός συντονισμός αυτών των διαφορετικών σεναριακών και σκηνοθετικών «τόνων», περιορίζοντας τον «Πάμπλο…» σε ένα άνισο περιγραφικό δράμα, εγκλωβισμένο στα στερεότυπα του «based on a true story».

Ισπανία. 2017. Διάρκεια: 123΄. Διανομή: ODEON.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης