Κριτική

1968

Από -

Συνδυάζοντας δεξιοτεχνικά ντοκουμέντο και μυθοπλασία, ο Τάσος Μπουλμέτης μετατρέπει ένα αθλητικό ντοκιμαντέρ σε ένα νοσταλγικό, χιουμοριστικό και γλυκόπικρο ταξίδι στην Ελλάδα (και τον κόσμο) του 1968.

Συμπληρώνοντας μισόν αιώνα από το πρώτο διεθνές επίτευγμα της χώρας μας σε επίπεδο συλλόγων σε οποιοδήποτε άθλημα και την κορυφαία στιγμή στην ιστορία της ΑΕΚ, το μπασκετικό της τμήμα αποφάσισε­ να αποτίσει κινηματογραφικό φόρο τιμής στο «έπος του 1968»: τη νίκη στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης μπάσκετ επί της Σλάβια Πράγας, με 89-82 στο Καλλιμάρμαρο, μπροστά σε 80.000 (επισήμως 55.800, καταγεγραμμένο ρεκόρ Γκίνες) θεατές. Αυτό όμως που θα μπορούσε να γίνει –χωρίς να παραπονεθεί κανένας φαντάζομαι– ένα άλλο «90 Χρόνια ΠΑΟΚ - Νοσταλγώντας το Μέλλον», το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη για τον άλλο κωνσταντινουπολίτικο δικέφαλο, έπεσε στα χέρια του Τάσου Μπουλμέτη.

Ο σκηνοθέτης του «Νοτιά» και της «Πολίτικης Κουζίνας» βρήκε την τηλεοπτική καταγραφή του αγώνα και το θρυλικό ραδιοφωνικό σχόλιο του Βασίλη Γεωργίου (το οποίο είχε κυκλοφορήσει τότε ακόμη και σε 45άρι!) και τα εμπλούτισε με συνεντεύξεις όλων των ζώντων πρωταγωνιστών, από τους Γιώργο Τρόντζο, Χρήστο Ζούπα και τον προπονητή Νίκο Μήλα μέχρι τη σύζυγο του σούπερ σταρ Γιώργου Αμερικάνου, μπασκετικούς παράγοντες και τους παίκτες της αντιπάλου Σλάβια Πράγας. Αλλά, αντί να προσθέσει τα πρωτο­σέλιδα της εποχής και να μοντάρει­ ένα αθλητικο-ιστορικό ντοκουμέντο­, ο Μπουλμέτης χρησιμοποίησε το αληθινό κατόρθωμα ενός αουτσάιντερ που νικάει κόντρα σε όλες τις πιθανότητες (ο αποκλεισμός της ιταλικής Ίνις Βαρέζε στα προημιτελικά ήταν άλλος ένας μπασκετικός άθλος) ως «ντεκόρ» και αφορμή για άλλο ένα κινηματογραφικό ταξίδι στο χρόνο.

Για μια νοσταλγική επιστροφή στην Ελλάδα του 1968, στη συλλογική Ιστορία της αλλά και στις αμέτρητες καθημερινές που τρέχουν δίπλα της. Έτσι, την ώρα που όλη η χώρα στήνεται μπροστά στο ραδιόφωνο για να ακούσει το μεγάλο αγώνα, ένα ΠΡΟΠΟτζίδικο γίνεται η μικρογραφία μιας κοινωνίας­ γεμάτης κρυφές (λόγω Χούντας) και φανερές αντιθέσεις, ένα νεαρό γκαρσόνι αγωνιά για το αποτέλεσμα το οποίο ίσως τον καταδικάσει σε... παντρειά, δύο περίεργοι τύποι κάνουν άλλη μία πιο περίεργη πρόταση σε έναν νεκροθάφτη κι ένας εισπράκτορας λεωφορείου διηγείται διασκεδαστικά περιστατικά σε έναν επιβάτη.

Μυθοπλασία και πραγματικότητα, λοιπόν, παρελθόν (η γέννηση της ομάδας από τους Κωνσταντινουπολίτες) και παρόν (4/4/1968), γήπεδο και «αληθινή» ζωή, λαϊκοί πόθοι κι εθνικά όνειρα συμπλέκονται σε ένα δεξιοτεχνικά κατασκευασμένο, συγκινητικό, κατά στιγμές σχηματικό, αλλά αγαπησιάρικο και τρυφερό docufiction πάνω στην εθνική μνήμη, την αναζήτηση ταυτότητας μιας πολιτικά και κοινωνικά διχασμένης –όπως όλοι οι ήρωες του Μπουλμέτη– Ελλάδας, την αξία της συλλογικής προσπάθειας και τελικά (μέσα από το αριστουργηματικό πέρασμα από το ζεϊμπέκικο της νίκης στη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ – ακριβώς την ίδια ημέρα!) την πολυδιάστατη και αντιφατική σχέση του μικρόκοσμού μας με την Ιστορία, η οποία γράφεται άλλοτε μαζί μας και άλλοτε ερήμην μας.

Ελλάδα. 2018. Διάρκεια: 94΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Αλεξάνδρα πριν από 7 μήνες

    Αριστοτεχνικά δεμένο documentaire και μυθοπλασία, με εξαιρετικές ερμηνείες, συγκινητικές μαρτυρίες από τους πρωταγωνιστές της εποχής και ντυμένο με την υπέροχη μουσική της Ρεμπούτσικα, είναι μια ταινία που εμένα προσωπικά με ενθουσίασε. Μη τη χάσετε!

  • σακης πιλατος πριν από 7 μήνες

    ειναι σαφες οτι δεν μπορει να συγκριθει με την πολιτικη κουζινα,η ταινια ειναι docfiction και απο αυτη την αποψη ειναι δυσκολη,με τα δεδομενα αυτα μια χαρα ειναι η ταινια,εχει ελειψεις η θα μπορουσαν να ηταν καλυτερες οι ιστοριες,εμενα ας πουμε μ αρεσε με τον εισπαρακτρορα-μαυροματακη

  • ΠΟΥΛΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ πριν από 7 μήνες

    Και τρία αστεράκια στν κριτική

  • ΠΟΥΛΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ πριν από 7 μήνες

    Σίγουρα δε μπορεί να την κρίνει κάποιος σαν ταινία. Αφενός μεν, σαν ντοκιμαντέρ είναι πολύ θετικό που έγινε, με τους πρωταγωνιστές σχεδόν όλους εν ζωή και τις αφηγήσεις "από πρώτο χέρι", αφετέρου δε, η όλη μυθοπλασία που περιβάλλει το γεγονός, έχει τα γνωστά "μελό" στοιχεία του Μπουλμέτη -προσωπικά πιστεύω ότι εκεί τον οδηγεί και η μουσική της Ρεμπούτσικα-, που όμως είναι σε αναλογία που δεν ενοχλεί. Σίγουρα αν την κρίνει κανείς σαν "ταινία" είναι υποδεέστερη από άλλες του σκηνοθέτη, σαν εγχείρημα όμως, σίγουρα είναι κάτι πρωτοποριακό. Με ενόχλησε ελαφρώς το στήσιμο του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, θα μπορούσε, χωρίς να χάσει κάτι η ταινία, να είναι απλά κάποιος λαϊκός μουσικός, κι όχι μια απομίμηση του Ζαμπέτα. Κι εκεί όμως ο Μπουλμέτης είναι προσεκτικός, η τραγουδίστρια μου στέκεται δίπλα του στο πάλκο είναι κι αυτή "αντίγραφο" της Μανταλένας.

  • roumeliotis πριν από 7 μήνες

    Αξίζει.

  • jk πριν από 8 μήνες

    Καντε ενα δωρο στον εαυτο σας! δειτε αυτη τη ταινια...

  • effieli πριν από 8 μήνες

    δείτε το!!!!!!!!!

  • Xaris πριν από 8 μήνες

    exei plaka oraia plaka

  • Xaris πριν από 8 μήνες

    Xristo Mitsi kaneis lathos i AEK einai politismos!

  • Γ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΓΛΟΥ πριν από 8 μήνες

    ΑΠΙΘΑΝΗ ΤΑΙΝΙΑ , ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ, ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ , ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ( ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ/ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΗΤΑΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ) ΜΕ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ.