Παλιότερα, είχαμε παρουσιάσει και τα δύο βιβλία του Γιάννη Ευσταθιάδη για τη γαστριμαργική τέχνη «Εγχειρίδιον Γαστρογνωμίας» (2000) και «Πένες σε Μελάνι» (2005), τα οποία κυκλοφορούν σε οριστική έκδοση, μαζί με τα «Εδώδιμα απικιακά», στην ενότητα Χαρτί και Καλαμάρι. Η ευρεσιτεχνία του συγγραφέα έγκειται στο γεγονός ότι ανακάλυψε την τροφή και την παραγωγή της ως καλλιτεχνική δημιουργία. Ένα πιάτο μπορεί να είναι ποίημα; Ακριβώς αυτή η σκέψη του πολυτελούς εφήμερου δεν ανακαλύπτει μόνο την κομψή απόλαυση, τη φρούδα ματαιότητα των πραγμάτων, αλλά επιτρέπει στον Απίκιο και να συλλαβίζει με εντυπωσιακή επινοητικότητα κρυφές αντιστοιχίες ανάμεσα σε ηδονές και σε ροές σκέψης που κατά κανόνα τοποθετούμε σε άλλους τομείς.
ΜΕΛΑΝΙ, σελ. 404, τιμή € 20

Πίσω από κάθε παράσταση, διδάσκει η σχολή της υποψίας, κρύβεται κάτι άλλο που δεν βλέπουμε. Το αόρατο είναι και το πλέον λειτουργικό. Το κεντρικό θέμα του συγγραφέα μοιάζει εύκολο, αλλά η τεκμηρίωσή του το οδηγεί σε περίπλοκους γρίφους. Κεφάλαια όπως η «Εμπλοκή του Πενταγώνου», η «Ψηφιακή άμυνα», ο «Ιδανικός πόλεμος» αποκτούν πρωταρχική πολιτική σημασία. Συνοπτικά, τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να αποτελέσουν ιδανικό φροντιστήριο προσομοίωσης με τον πόλεμο, να «δημιουργήσουν αναμνήσεις» και να επαναπρογραμματίσουν τον εγκέφαλο. «Το μυαλό του ανθρώπου είναι ένα από τα τελευταία σύνορα που δεν κατόρθωσε να πατήσει η Αμερική και οι διοικητές του στρατού ανυπομονούν να χαρτογραφήσουν και να διεκδικήσουν μια περιοχή που ο κόσμος της διασκέδασης σχεδόν κατά τύχη την ανακάλυψε. Έχουμε πλέον μετατοπιστεί από τα γεωγραφικά στα εικονικά σύνορα». (Μετάφραση: Νεκτάριος Καλαϊτζής)
SCRIPTA, σελ. 443, τιμή € 23

Ξενιτεμένος (κυρίως με ταξίδια και διαβάσματα), ο Γιανναράς αγαπάει τα άσχημα ξεμπερδέματα με τον εαυτό του. Αν το καθετί είναι μεικτό και αμφίσημο, όπως το όνειρο που μιλάει δύο γλώσσες, τότε κάθε μικρή ή μεγάλη αφήγηση καθρεφτίζεται στον υποτιθέμενο εαυτό της, αναγνωρίζοντας μεταμορφώσεις κι έναν κακό αέρα αμφιβολίας. Με παρόμοιο υλικό μπορεί κανείς να μαστορέψει ένα δοκίμιο, αλλά το διήγημα υπερτερεί σε δυσκολία. Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι είναι το πρώτο του βιβλίο, τότε το αποτέλεσμα κρίνεται επιτυχές. και στο δεύτερο διήγημα της συλλογής («Ο Φατσέας») διεκδικεί τον έπαινο της εσωτερικής ματιάς. Ενώ ξεκινά με υλικό ηθογραφικό από κάποιο νησί, από βαθμίδα σε βαθμίδα παρακολουθούμε τον εσωτερικό διχασμό και τις παράταιρες μεταμορφώσεις κατορθωμένες από πένα που έχει υπερβεί τον πρωτόλειο εαυτό της. «Σαν τα φρεσκοζωγραφισμένα πρόσωπα των αγίων, που χρειάζονται πολλά τρυφερά φιλιά για να μαλακώσουν».
ΙΝΔΙΚΤΟΣ, σελ. 105, τιμή € 10