Πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις χωρίς καραμπινάτο μύθο, οι οποίες θροΐζουν σακατεμένες μέσα στο λαβύρινθο της πρωτεύουσας, είναι καλόδεχτες κυρίως διότι αντλούν από το άμεσο. Το κεντρικό πρόσωπο της Σκαλίδη έχει τον ανθρωποδιώχτη -ακόμα και από τον εαυτό του κρατάει απόσταση ασφαλείας («εγώ δεν έχω εαυτό»)-, οπότε κατέχει τη νοσηρή πολυτέλεια να ασκεί την ανθρωποφοβία του προς πάσα κατεύθυνση. Πρόκειται για ρακοσυλλέκτη συμβάντων, για περιτρίμματα σκέψεων, για πλήρη ανισορροπία («χρειαζόμουν χίλια μπαστούνια με λαστιχάκια στη βάση τους να με κρατούν από παντού»). Ωστόσο, δεν υπνοβατεί μέσα στο τίποτα. Η πλοκή θα τον τυλίξει από παντού, η αφήγησή του θα συνεχιστεί μέσα από «ανακριτικά νοσοκομειακά φώτα», το βιβλίο θα μεταβληθεί σε κλινική ανιάτων, περίπου όπως η έξω πραγματικότητα. Η Σκαλίδη διαθέτει ένα ισχυρό στοιχείο, την τραυματική αίσθηση του ακάλυπτου ανθρώπου.
ΠΟΛΙΣ σελ. 111, τιμή € 10

Κωστής Παπαγιώργης